Honda NC750X, X-ADV i Forza 750 w teście codziennym i podróżniczym

Są motocykle, które robią wrażenie przy licytowaniu się na dane techniczne przy wspólnym stole. I są motocykle, które przekonują w prawdziwym życiu. Honda NC750X, Honda X-ADV i Honda Forza 750 zdecydowanie należą do tej drugiej kategorii. Na papierze cała trójka nie oferuje żadnych sensacyjnych wartości. 59 KM, 69 Nm. Błyszczą jednak dzięki DCT, niskiemu zużyciu paliwa i dużej użyteczności praktycznej. W Europie Środkowej brzmi to szybko jak zakup podyktowany rozsądkiem. W Portugalii, Hiszpanii czy Włoszech brzmi to jak: dokładnie tak, jak trzeba. Nie bez powodu zwłaszcza Honda X-ADV należy tu do najlepiej sprzedających się motocykli w ogóle. Gregor, Schaaf i ja chcemy dowiedzieć się, dlaczego tak jest.

W tym celu za pomocą Calimoto ułożyliśmy trasę, która wydaje się pasować do tej kategorii pojazdów. Nie zaczyna się na pustej wymarzonej drodze, lecz w samym pulsującym sercu starego miasta Lizbony. Duży ruch, wąskie uliczki, strome drogi, nerwowe starty na światłach, słabe możliwości parkowania i nieustanny południowoeuropejski puls ruchu drogowego, który w samochodzie doprowadza do szału.

Potem trasa prowadzi w kierunku Serra de Montejunto, będącej scenerią dla spektakularnych skał i krętych górskich dróg. W drodze w kierunku Atlantyku krajobraz staje się spokojniejszy, bardziej suchy i surowy. W końcu docieramy do słynnej zatoki w kształcie muszli - São Martinho do Porto, gdzie zatrzymujemy się na kawę. Wracając w głąb kraju, dojeżdżamy do Parku Naturalnego Serras de Aire e Candeeiros z jego wapiennymi masywami, jaskiniami i jałowymi wzgórzami. Wspaniałe widoki na dalekie okolice na wąskich, mało uczęszczanych drogach. Tu zwiększamy tempo, a uśmiechy pod kaskami stają się coraz szersze.

Wszystkie trzy modele korzystają ze znanego rzędowego dwucylindrowca o pojemności 745 cm3. Silnik generuje około 59 KM i 69 Nm. Dzięki temu w każdej codziennej sytuacji trafia się w dziesiątkę. Jednostka napędowa oferuje już od niskich obrotów solidny moment obrotowy, płynnie przyspiesza i przy prędkościach drogowych nie sprawia wrażenia wysilonej, mimo że wszystkie trzy wyposażone w DCT Hondy nie są lekkie.

Pozytywnie zaskakuje brzmienie. Silnik 750 brzmi basowo i dźwięcznie. Nie sztucznie głośno, nie sportowo przesadnie wyreżyserowany, lecz dojrzale. Zwłaszcza w X-ADV i Forza 750 sprawia to wrażenie niemal małego momentu luksusu, ponieważ siedzi się na koncepcji skutera, ale akustycznie nic nie przypomina odkurzacza. Podczas gdy inne duże skutery stawiają na przekładnię CVT, tutaj DCT Hondy naprawdę się sprawdza - z bardziej zdecydowaną reakcją i przyjemnym przepalaniem biegów za pomocą przełączników na lewym końcu kierownicy.

Wszystkie trzy testowane pojazdy poruszały się z dwusprzęgłową skrzynią biegów Hondy. DCT jest dla wielu motocyklistów wciąż tematem dyskusji, głównie dla tych, którzy jeszcze go nie wypróbowali. W stresie Lizbony pokazuje się to po pięciu minutach. Kto porusza się tam w korkach stop-and-go, pod górę, w dół, między samochodami, skuterami, dostawczakami i pieszymi, nie chce już więcej rezygnować z tej funkcji. Nie setki razy wyłączać i włączać sprzęgło - po prostu jechać.

DCT jest lepsze od klasycznej przekładni CVT w skuterach. To prawdziwa 6-biegowa skrzynia, która przełącza automatycznie i na życzenie pozwala na ręczną ingerencję. W 2025 roku poprawiono strojenie DCT przy niskich prędkościach, dzięki czemu reakcja w ruchu miejskim stała się łagodniejsza. Prawdziwe dobrodziejstwo przy płynnym wciskaniu się w ruch, zawracaniu, manewrowaniu i ruszaniu na światłach.

Na drodze krajowej system również się sprawdza. W zależności od trybu jazdy przełącza wyżej wcześniej lub później, zachowując równowagę między maksymalną mocą a oszczędnością paliwa. W bardziej sportowych trybach mocniej kręci biegi do odcinki, kto chce mieć pełną kontrolę, może ręcznie nadpisać system lub jechać całkowicie w trybie manualnym. Szczególnie w zjazdach, do idealnego wykorzystania hamowania silnikiem (regulowanego!), gorąco to polecam.

Schaafa ledwo dało się ściągnąć z NC750X. NC to najbardziej szczery pojazd i jedyny motocykl w tym zestawieniu. To motocykl dla ludzi, którzy muszą jeździć, a mimo to chcą jeździć chętnie.

NC750X to w najlepszym znaczeniu tego słowa motocykl typu "wszystko, czego potrzeba do szczęścia", jednak z większą radością z jazdy, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Oferuje dostępność, praktyczne rozwiązania, niezawodność, przydatność w codziennym użytkowaniu i niskie zużycie paliwa. Nie jest ekscytująca, ale z każdym kilometrem daje poczucie zaufania i to właśnie czyni ją tak sympatyczną.

W naszym teście w Portugalii jej mocne strony ujawniają się szczególnie wyraźnie. W Lizbonie docenia się przejrzystą pozycję za kierownicą i jej przewidywalność. Na drogach krajowych pozostaje stabilna, łagodna w prowadzeniu i wystarczająco żwawa. Zawieszenie nie jest najwyższej klasy, ale działa i jest bardzo komfortowo dostrojone. Dwucylindrowy silnik doskonale pasuje do koncepcji NC.

Jeśli chodzi o miejsce na bagaż, w naszym teście wysuwa się na prowadzenie. NC750X była wyposażona w kompletny oryginalny zestaw kufrów Hondy. Do tego dochodzi praktyczna skrytka w miejscu, w którym inne motocykle mają zbiornik paliwa. Na czterodniową wycieczkę to bezcenne. Dla codziennego użytku w Europie Południowej tym bardziej. Kask, ubranie przeciwdeszczowe, zakupy, aparat, laptop - wszystko się mieści. Pojazd, który ma funkcjonować jako jedyny pojazd w gospodarstwie domowym, musi dokładnie to potrafić.

Skuter? Motocykl? SUV na dwóch kołach? Adventure-crossover? Honda stworzyła za pomocą X-ADV własną kategorię, którą obecnie kopiują kolejni producenci.

Na trasie X-ADV jest pojazdem, który przyciąga najwięcej uwagi. Stoi szeroko, wygląda solidnie i emanuje większą przygodą, niż mógłby kiedykolwiek wyemitować zwykły duży skuter. W mieście korzysta z DCT, przestrzeni bagażowej, wyprostowanej pozycji siedzącej i dobrego przeglądu sytuacji. Na złych drogach lokalnych i w terenie pagórkowatym, dzięki dłuższym skokom zawieszenia, wygląda pewniej niż klasyczne skutery. Lepiej radzi sobie z gorszym asfaltem, żwirowymi parkingami i dzikimi drogami dojazdowymi w kierunku punktów widokowych. Coś, o czym Gregor stale informuje nas przez system komunikacji, żeby nie powiedzieć, że wciera nam to w nos - w swojej słoweńskiej egzaltacji głośno i dzięki Cardo Packtalk w krystalicznie czystej jakości.

X-ADV nie jest najbardziej racjonalnym przedstawicielem w tym teście, ale być może najbardziej emocjonalnym. Z każdego dojazdu do pracy robi małą przygodę, a przy weekendowym wypadzie oferuje mimo to komfort dużego skutera. Dla naszej podróży przez Portugalię jest to idealne. W tygodniu przez miasto, w weekend nad morze lub w tereny pagórkowate - i to ze stylem.

Miejskie dziecko Poky utożsamia się najbardziej z Forza 750, popularny stały motocykl testowy 1000PS z 2023 roku w obecnej wersji stał się jeszcze lepszy (gniazdo USB w przedniej skrytce, podświetlana skrytka pod siedzeniem, tempomat...). Forza to najbardziej elegancki wybór w tym teście. Jest mniej rustykalna niż X-ADV, mniej motocyklowa niż NC750X, przez co jest najsilniej ukierunkowana na miejską pewność siebie.

W Lizbonie Forza 750 jest najbardziej zrelaksowanym pojazdem, co widać już na postoju przy swobodnym wsiadaniu. Najniższy środek ciężkości sprawia, że manewrowanie i parkowanie to bułka z masłem. Sunie pewnie przez ruch uliczny, sprawia wysokiej jakości wrażenie, dobrze chroni i daje to przyjemne uczucie podróżowania dużym pojazdem, ale wciąż jest wystarczająco smukła, by przeciskać się między samochodami. Na drodze krajowej zaskakuje stabilnością i bardziej sportowym charakterem (Pirelli Diablo Rosso Scooter!), potrafi wyraźnie więcej, niż sugerowałby jej wygląd, choć szybka jazda wymaga pewnego przełamania się z powodu braku transparentności przedniego koła.

Na czterodniowej trasie szybko widać, jak praktyczny jest naprawdę dany pojazd. We wszystkich trzech Hondach transport bagażu jest łatwy. NC750X zdobywa punkty dzięki zestawowi kufrów i schowkowi. X-ADV oferuje skuterową przestrzeń bagażową i można go za pomocą akcesoriów przystosować do podróżowania. Forza 750 i tak niesie ze sobą skuterowe DNA, dzięki czemu codzienny bagaż mieści się wyjątkowo bezproblemowo, choć zaskakująco ma minimalnie mniejszą skrytkę niż X-ADV.

Powoli zbliżam się do zrozumienia, co sprawia, że te pojazdy odnoszą taki sukces w Hiszpanii i Portugalii: jednośladowa mobilność nie jest tu jedynie rozrywką w czasie wolnym. Dojazdy do pracy, zakupy, weekendowe wycieczki, szybkie skoki na plażę, radzenie sobie z wąskimi uliczkami starówek i znalezienie gdzieś miejsca, którego w zasadzie nie ma - to wszystko muszą potrafić te dwukołowe cudotwory, ponieważ często są używane jako jedyny pojazd.

Te trzy Hondy są ze sobą blisko spokrewnione, ale nie zamienne. Łączy je 750-kubikowy dwucylindrowiec, DCT, niskie zużycie paliwa, spokojny rozwój mocy i wysoka przydatność w codziennym użytkowaniu. Prowadzi się je łatwo, nie przytłaczają i sprawiają w eksploatacji przyjemnie stonowane wrażenie.

Dokładnie to interpretuje się u nas w Europie Środkowej jako brak charakteru. Często szukamy pojazdów, które nas bawią, a nawet sprawdzają nas figlami. W Europie Południowej jeździ się codziennie, tu liczy się przede wszystkim jedno: Hondy 750 ułatwiają życie. Jednocześnie nie są bezduszne, co pokazała nasza trasa.

NC750X to motocykl dla pragmatyków. Jest najbardziej uniwersalna, najbardziej szczera i z zestawem kufrów najlepszą towarzyszką podróży dla kierowców, którzy po pracy chcą odkrywać szeroki świat.

X-ADV to indywidualista o wyrazistym charakterze. Jest drogi, ale jako pojazd balansujący na granicy kategorii oferuje wyjątkową mieszankę skutera, motocykla i lekkiego sprzętu adventure. To pojazd dla ludzi, którzy chcą komfortu skutera, ale bez tożsamości skutera.

Forza 750 to kulturalny suweren. Jest miejski, elegancki, stabilny i zaskakująco dojrzały na drodze krajowej. Wybór Pokyego jest tym samym najwygodniejszą, najbardziej dojrzałą i najbardziej miejską interpretacją koncepcji 750.

Po czterech dniach z Lizbony nad morze, w góry, dalej w kierunku Fatimy i z powrotem odpowiedź jest jaśniejsza niż na początku. Te trzy Hondy nie są popularne w Europie Południowej dlatego, że są spektakularne. Są popularne, ponieważ rozwiązują w luksusowy sposób realne problemy tutejszej ludności. Ruch uliczny, parkowanie, upał, złe drogi, bagaż, dojazdy do pracy, weekendowe wypady - wszystko to rzeczy, które w teście motocyklowym często traktowane są jako tematy poboczne. Na południu stanowią one główny sprawdzian.

W Europie Środkowej można by zapytać: dlaczego tylko 59 KM? W Portugalii po czterech dniach zadajemy sobie raczej pytanie: dlaczego właściwie potrzeba więcej?

Uwaga: podsumowania testów pochodzą z ostatnich indywidualnych testów tych trzech modeli.