KTM 690 SMC R 2026 Test – Stunts en Bochtenjagen in Barcelona

Rondom Barcelona, op de kronkelende wegen in het achterland, laat deze motor snel zien waar het om draait: lichtvoetige handling, een krachtige eenpitter en dat typische Supermoto-gevoel waarbij je de motor moeiteloos door de bochten jaagt. Het roept bij mij veel mooie herinneringen op aan mijn eigen Supermoto-tijd. Ik herinner me de eerste 690 SMC van bijna 20 jaar geleden nog goed – en daarom is het indrukwekkend om te zien hoe dit concept is doorontwikkeld. De nieuwe generatie blijft trouw aan haar karakter, maar straalt meer volwassenheid, precisie en moderniteit uit dan veel van haar voorgangers.

De KTM 690 SMC R is ook in 2026 weer de krachtigste eencilinder Supermoto – en doet geen moeite om iets anders te zijn. Tegelijkertijd krijgt dit segment weer een opleving. Modellen zoals de Stark Varg SM, Ducati met hun eencilinder Hypermotard of de herboren Suzuki DR-Z 400 tonen aan dat Supermoto opnieuw meer in de schijnwerpers staat. KTM houdt vast aan het klassieke single-concept. Met inmiddels 79 pk uit 693 cc komt de LC4 helemaal niet zwak over. Tegelijkertijd blijft deze motorfiets met een rijklaar gewicht van ongeveer 162 kilo buitengewoon licht en opvallend handzaam. Je merkt meteen: dit motor is gemaakt om plezier te hebben.

De LC4-motor klimt eager in toeren bij het opendraaien van het gas en doet precies wat je van een krachtige eencilinder verwacht. Vanaf ongeveer 3.000 tpm komt de motor goed op gang en bouwt hij soepel druk op – zonder het aan-uitgevoel van oudere carburateur-eencilinders, maar toch met een voelbare punch. Je voelt al snel wat de motorfiets doet – en dat geeft vertrouwen. Het klassieke langeslag-karakter met een boring van 105 mm en een slag van 80 mm zorgt voor dat typische gevoel: veel koppel, veel mechanische feedback en een directe verbinding tussen gashendel en achterwiel. Jammer genoeg is het geluid door de Euro-5+ homologatie een stuk tammer geworden. Het typische eencilinderkarakter blijft echter behouden. Vibraties zijn er natuurlijk nog – maar veel verfijnder dan bij oudere generaties. Kortom: de LC4 voelt nog steeds als een echte eencilinder aan – alleen moderner.

Supermoto's zijn afhankelijk van hun onderstel – en precies daar heb ik de 690 SMC R aan de tand gevoeld. De WP-componenten bieden vooraan 215 mm veerweg en achteraan 240 mm. Op de weg werkt dit prima. In snelle bochten blijft de motor stabiel, terwijl hij tegelijkertijd extreem wendbaar blijft. Op de kronkelige wegen rond Olesa de Bonesvalls merk je snel dat de vork af fabriek eerder comfortabel is afgesteld. Wie sportiever rijdt en harder remt, zal vooraan waarschijnlijk iets meer drukstage willen instellen. Dat heb ik precies gedaan en de drukstage van de vork aanzienlijk verhoogd – tot het maximum. Na het aanpassen van het onderstel ontstaat nog meer vertrouwen in het voorwiel en de balans tussen vork en schokdemper past veel beter bij het Supermoto-karakter voor mij. Het chroom-molybdeen frame geeft dat typische Supermoto-gevoel: direct, precies en zeer communicatief. Je voelt meteen wat het voorwiel doet. En precies dat is het punt waarop Supermoto echt plezierig wordt. Je kunt laat remmen, de motor licht schuivend insturen en vroeg weer op het gas gaan.

De elektronica van de 690 SMC R is modern, maar blijft aangenaam overzichtelijk. Het TFT-display is goed leesbaar en logisch ingedeeld. Je vindt snel je weg zonder lang door menu's te hoeven scrollen. Standaard zijn er twee rijmodi, tractiecontrole en ABS met Supermoto-modus. Het ABS kan achteren uitgeschakeld worden – een must voor iedereen die graag op het circuit rijdt en met een dwarsstaand achterwiel de bocht in wil driften. De tractiecontrole werkt vrij transparant op de achtergrond. Wie van klassiek houdt, kan het volledig uitschakelen en het achterwiel zelf laten werken. Het optionele Tech Pack breidt de instelmogelijkheden uit met functies zoals Wheelie-Control, motorremregeling en extra track-functies. De extra kostende Quickshifter werkt zeer soepel – zowel bij op- als terugschakelen. Voor mij absoluut een aanrader.

In het eencilinder Supermoto-segment heeft de KTM zeker concurrentie. De Ducati Hypermotard 698 Mono vertrouwt ook op een krachtige eencilinder en combineert dit met uitgebreide elektronica. De Husqvarna 701 Supermoto deelt technisch veel DNA met de KTM, maar is visueel en ergonomisch iets anders georiënteerd. Ook modellen zoals de Aprilia Dorsoduro spelen een rol in deze categorie, maar zij gebruiken V2-motoren en hebben daardoor een duidelijk ander gevoel.

Hoewel de SMC R duidelijk gericht is op rijplezier, is hij in het dagelijks verkeer verrassend goed te hanteren. De zithoogte van 899 mm is voor lange rijders probleemloos. Voor mij, met een lengte van 176 cm, is het nog goed te doen, maar kleinere piloten moeten bij het manoeuvreren wel iets meer hun best doen. Door de rechte zitpositie en het brede stuur voelt de motor ook in stadsverkeer goed beheersbaar aan. Bij lage toerentallen loopt de eencilinder iets ruw, maar hij blijft over het algemeen voldoende verfijnd voor dagelijks gebruik. Lange afstanden zijn natuurlijk niet het sterkste punt van een Supermoto – daarvoor is het zadel te smal en het comfort beperkt. Voor korte afstanden, bochtige binnenwegen of spontane wheelie-sessies op afgesloten wegen is de SMC R echter helemaal in zijn element.