Motortocht naar het Yellowstone National Park

Wow – wat een begin! Direct na de start bij Edge Powersports in Salt Lake City doken we diep met onze V-Strom in de herfstige Wasatch Mountains en lieten de nette buitenwijken en tuinidylles snel achter ons. De rit over de I-80 naar de 2.170 meter hoge Parleys Summit bood meteen een vuurwerk van bochten en grandioze uitzichten op felgele espen, berken en dieprode herfsthellingen, terwijl adelaars boven ons cirkelden en de eerste herten langs de weg voor dat echte Wild-West-gevoel zorgden. Een omweg naar het turkooiskleurige Bear Lake – de "Caribische Zee van de Rockies" – zou de dag perfect hebben gemaakt, maar viel ten prooi aan ons strakke tijdschema. De omweg naar Park City beloonde ons echter met een spannende mix van mijnbouwgeschiedenis, olympisch flair en relaxte Main-Street-vibes. Verder naar het noorden wachtte de eenzame Liberty-Avon-Road, een ongeveer 20 kilometer lang offroad-juweeltje: fijne grind, gematigde hellingen en een pas op bijna 1.900 meter – ideaal voor grote reisenduro's met 50/50-banden en een perfecte voorproef op de komende avonturen. Na een laatste draai over bochtige asfaltwegen bereikten we Logan, ooit de basis van de valstrikker Ephraim Logan, nu een levendige universiteitsstad met zo'n 52.000 inwoners en een waardige stop na deze intensieve eerste rijdag. We zitten er nu middenin! Hier in een dunbevolkt gebied van de VS - met onze reisenduro's - klaar voor nog meer avontuur.

Tijdens onze reis moesten we bewust compromissen sluiten wat betreft onze bagage – en daarmee hebben we een gouden beslissing genomen. In plaats van zware koffersystemen kozen we voor de SW-Motech PRO Rearbag, die met zijn variabele inhoud van 22 tot 34 liter, zijn lichte gewicht van slechts 1,8 kg en het robuuste 1680D Ballistic Nylon ideaal is voor luchttransport en snelle montage. Met de vier meegeleverde bevestigingsriemen zat de tas zowel op de bagagedrager als op de duozit als een huis, zelfs na lange offroad-trajecten over de Liberty-Avon-Road of stoffige bergpassen. De antislipbodem en het doordachte riemenmanagement voorkwamen elk verschuiven, terwijl de soepel lopende rits zelfs na talloze stoffige kilometers niet faalde. Praktisch voor het dagelijks reizen: de MOLLE-bovenzijde liet ons toe om een drinkfles of extra zakken stevig te bevestigen, en de uitneembare binnentas maakte bagagebehandeling op locatie eenvoudig. Hoewel de tas iets hoger bouwt dan zijkoffers en daarmee het zwaartepunt verhoogt – een punt dat kleinere rijders bij het opstijgen zullen merken – blijft de motor lekker smal en wendbaar. Voor ons was deze oplossing een schoolvoorbeeld van hoe doordachte softbagage op een grote reis-enduro compromisloos robuust en toch absoluut praktisch kan zijn. Deze tas was het hart van onze bagagestrategie. Gecombineerd met een waterdichte tanktas voor de drone en camera. Compacter kan bijna niet – dat was essentieel om ook de komende offroad-passages met bagage te kunnen beheersen.

Op de tweede dag van onze reis door de VS stond pure offroad-pret op het programma. Vroeg in de ochtend vertrokken we uit Logan en zetten eindelijk koers naar het turkooizen Bear Lake – in totaal legden we 305 kilometer af en klommen we tot een hoogte van 2.638 meter. De temperatuursverschillen waren enorm: van de koele ochtendnevel in de Logan Canyon tot de milde herfstzon aan het meer. Al snel leidde de legendarische Franklin Basin Road ons over de staatsgrens naar Idaho – een klassieker onder avonturier-motorrijders, waar kronkelende boswegen en snelle grindpaden elkaar afwisselen. Vandaag slaagden we erin Bear Lake in onze route op te nemen. Aan de oever van het Bear Lake genoten we in Garden City van de onvergelijkbare kleur van het water, voordat we verder reden naar Montpelier, een historisch knooppunt van de Oregon Trail, waar een klein museum aan de pionierstijd herinnert. Een bijzonder hoogtepunt was een traject bij Peter Sinks, berucht als een van de koudste plekken van Noord-Amerika: vandaag toonde de thermometer aangename 15 °C, maar in de winter zijn hier al temperaturen van –56 °C gemeten. De trail zelf bood offroad-plezier met een moeilijkheidsgraad van 4 op 10 – met onze V-Stroms perfect te doen, zonder stress. We sloten de dag af in het schilderachtige Star Valley in Wyoming, omringd door kuddes vee, heldere rivieren en eindeloze bergpanorama's – een dag die alles bood wat je van een grote avontuurlijke tocht mag verwachten.

Tijdens onze ongeveer 2700 kilometer lange tour door Utah, Montana, Idaho en Wyoming gebruikten we op beide Suzuki V-Strom 800 DE de Dunlop Trailmax Raid – en hij bleek een uitstekende keuze voor deze extreem veelzijdige reis. Na intensief onderzoek kozen we bewust voor deze 50/50-band van Dunlop, omdat hij de voor ons cruciale balans tussen weg- en offroad-gebruik perfect beheerst. Dankzij zijn silicamix biedt hij ook bij regen op asfalt betrouwbare grip, zonder het rijplezier op droge bochtige wegen te beperken. Tegelijkertijd overtuigde hij op grind en lichte trails met goede tractie en verrassende zelfreiniging. In directe vergelijking met onze eerdere favoriet Dunlop D908RR scoort de Trailmax Raid vooral bij natte omstandigheden met aanzienlijk meer reserves en een harmonieuzer rijgevoel. Typisch voor deze bandenklasse voel je bij het remmen in bochten een lichte oprichting en op asfalt volgt hij spoorvorming iets duidelijker dan puur straatgerichte banden – een compromis dat we graag accepteren voor de enorme veelzijdigheid. Met een te verwachten levensduur van 5.000 tot 7.000 kilometer, hoge stabiliteit en comfortabel rollen bracht de Trailmax Raid ons veilig en betrouwbaar door alle weers- en wegomstandigheden van het Yellowstone-avontuur.

Op de derde dag van onze tour stond er een uitdagende 320 kilometer op het programma voor ons en onze twee Suzuki V-Strom 800DE's – een wilde mix van snelle gravelpaden en steile, korte hellingen die alles van ons vergden en tegelijkertijd een brede glimlach op ons gezicht toverden. Met een gemiddelde snelheid van 58 km/u en topsnelheden van meer dan 70 mijl per uur op losse ondergrond schoten we over brede grindwegen, om vervolgens weer uitgedaagd te worden door pittige beklimmingen met een moeilijkheidsgraad van 4 op 10. De V-Strom en de gemonteerde Dunlop-banden bleken opnieuw een perfect team te zijn – buitengewoon stabiel en altijd klaar voor de volgende uitdaging. Het enige dat we deze dag node misten, waren verwarmde handvatten. 's Ochtends wees de thermometer een ijzige 1 °C aan, maar pas in de middag steeg de temperatuur naar bijna 25 °C. Onze Amerikaanse testmachines zijn traditioneel iets minder luxueus uitgerust dan Europese modellen: minder comfortfeatures zoals verwarmde handvatten of een cruisecontrol, maar wel met een quickshifter die de sportieve tussensprints plezierig maakte.

Ook mijn Vanucci-kleding werd vandaag behoorlijk op de proef gesteld. 's Ochtends trok ik een regenjas aan en een warme trui over mijn kleding. Later op de dag deed ik deze lagen weer uit en opende de ventilatieopeningen weer. De combinatie van bewegingsvrijheid en rijcomfort beviel me ook vandaag weer uitstekend.

De route leidde ons bijna de hele dag door het Caribou-Targhee National Forest, een natuurparadijs van meer dan 12.000 km² op de grens van Idaho, Wyoming en Utah. Tussen de 1.400 en 2.300 meter hoogte veranderde het landschap elke minuut: droge sagebrush-valleien, geurige dennenbossen, uitgestrekte bergweiden en steeds weer wijdse uitzichten op de vulkanische Island-Park-Caldera. Dankzij de koele nachtlucht was de atmosfeer kristalhelder, het licht messcherp, en de kleuren leken in alle tinten van goud, oker en diep naaldgroen te stralen. De droge lucht zorgt hier voor weinig neerslag, omdat de Rocky Mountains het vocht van de Stille Oceaan tegenhouden – een zegen voor fotografen, ook al stelde het fijne stof op de grindwegen elke uitrusting op de proef. Op deze zaterdag bevolkten dan ook niet alleen offroad-avonturiers de omgeving, maar ook wandelaars, jagers en vissers die van de laatste warme herfstdagen genoten. Met elke kilometer kwam de grote finale van onze reis dichterbij: Yellowstone National Park was al binnen handbereik – een waardig vooruitzicht voor een dag die ons evenzeer met snelheid, techniek en natuur wist te enthousiasmeren.

Op onze intensieve testrit door 4 staten – met dagelijkse offroad-delen van maar liefst 80–90% – toont de Suzuki V-Strom 800DE indrukwekkend aan waarom ze momenteel tot de meest spannende middenklasse-reisenduro's op de markt behoort. Ondanks extreem snelle gravelpaden met onverbiddelijke hobbels, constante trillingen en zware stofbelasting straalt ze een kalmte en souplesse uit die ongeëvenaard is. Zelfs bij temperaturen van 1 °C in de ijzige ochtenduren tot 30 °C in de middag en hoogtes van 800 tot meer dan 2.500 m werkt de volledig nieuw ontwikkelde 776 cm³ paralleltwin met 270° krukas betrouwbaar – slechts op de hoogste hoogten is er een lichtvermogen verlies merkbaar. Met zijn 84 pk bij 8.500 t/min, 78 Nm bij 6.800 t/min, gepatenteerde Cross-Balancer-technologie en een werkelijk gemeten verbruik van slechts 4,5 l/100 km blijft de motor een echt hoogtepunt. De combinatie van soepelheid, levendigheid en praktische bruikbaarheid maken hem een superster in het hedendaagse aanbod van reisenduro's.

Het chassis met 220 mm veerweg voor en achter, 220 mm bodemvrijheid, een stabiel stalen buizenframe en een 21-inch voorwiel (90/90-21) en 17-inch achterwiel (150/70-17) bewijst op de ruige hogesnelheids-grindwegen practische reserves. De volledig instelbare Showa-vering lijkt in de standaardinstelling comfortabel maar blijft verbazingwekkend stabiel voor onze mix van snelle gravelwegen en langzamere passages. We hebben de vering voor onze rit zeer zacht afgesteld voor een hoger rijcomfort op de hobbels.

Ondanks haar rijklare gewicht van 230 kg voelt de 800DE aangenaam handelbaar aan en biedt ze een goed zitcomfort. Alleen een cruisecontrol voor de verbindingsstukken en verwarmde handvatten voor de koele ochtenden hadden we nog gewenst.

Conclusie na kilometers van eindeloze grindwegen, bergpassen en snelwegen: de Suzuki V-Strom 800DE is een robuust universaltalent dat zowel op lange verbindingsstukken als op ruig terrein overtuigt – een motorfiets die het evenwicht tussen comfort en avontuur met een vanzelfsprekendheid beheerst die we in deze prijsklasse zelden hebben ervaren. Tijdens onze tour vermeldden we tientallen keren hoe betrouwbaar en soeverein de motorfiets hier functioneert. Onnodig te vermelden dat we de Japanse motoren na 2.700 km zonder een kras, complicatie of defect aan de dealer retourneerden.

De rijdag van vandaag begon met een ijzige verrassing: ’s Nachts had zich een dun laagje ijs op de zadels van onze Suzuki V-Strom 800DE gevormd, en zelfs 's ochtends bleef de thermometer steken op meedogenloze 1 °C. Onze pas aangeschafte handwarmer uit de outdoorwinkel bracht nauwelijks verlichting. De rit naar West Yellowstone was meer tandenklapperen dan genieten, en pas een stevig ontbijt in een warm café bracht de energie terug. Versterkt sloten we keurig aan in de lange rij auto's bij de ingang van het park – het is in de VS ongebruikelijk voor motoren om tussen de auto's door te rijden – kochten onze pas en doken de uitgestrekte wereld van het Yellowstone National Park in, het eerste nationale park ter wereld (opgericht op 1 maart 1872).

Zodra we door de poort waren, ontvouwde zich de volledige omvang van dit natuurwonder: ongeveer 3.500 vierkante mijlen groot, verspreid over drie staten (Wyoming, Montana en Idaho) en gevormd door een geologische supervulkaan-caldera, die jaarlijks 1.000 tot 3.000 aardbevingen registreert. Tijdens de rit zien we talloze warmwaterbronnen, geisers, modderpotten en fumarolen als een keten van parels. Meer dan 500 actieve geisers borrelen hier – de grootste concentratie ter wereld –, waaronder legendarische als Old Faithful, die gemiddeld elke 88 minuten uitbarst. Bij de boardwalks leiden korte paden direct naar kleurrijke poelen zoals de smaragdgroene Emerald Pool of de diepblauwe Abyss Pool, waar gele zwavelranden en bacteriële kleurencirkels surrealistische beelden vormen.

Maar het is niet alleen het borrelende binnenste van de aarde dat fascineert: overal kabbelen beekjes, ruisen rivieren en schitteren meren zoals het gigantische Yellowstone Lake, het grootste bergmeer van Noord-Amerika, gelegen op meer dan 2.100 m. Voor mij persoonlijk blijven de wilde dieren echter het echte hoogtepunt. Meerdere keren zagen we de beroemde bizons, soms op afstand in de steppegrassen, en eens stond een tonnenzware kolos onverstoorbaar recht voor onze V-Strom op de weg – een moment dat zelfs doorgewinterde motorrijders nederig maakt. Ondanks de drukte van de zondag was het een natuurervaring van zeldzame intensiteit, en op twee wielen geniet je van het onovertroffen voordeel dat je altijd een plekje vindt bij de overvolle parkeerplaatsen van de grote attracties. Laat in de middag verraste ons een korte regenbui, die alleen maar benadrukte hoe zeker de Dunlop Trailmax Raid op natte wegen presteert.

Tijdens mijn reis door Montana, Utah, Wyoming en Idaho heb ik de complete Vanucci-uitrusting in een echte langeafstandssetting kunnen testen – en deze bleek een zeer praktisch totaalpakket te zijn. De uitdaging die ik had was niet eenvoudig - de totale bagage moest inclusief SW-Motech-bagsysteem onder de 23 kg blijven en in een reistas passen. Aan de andere kant moest het zowel voor hete enduro-etappes als koele snelweg-etappes geschikt zijn. Hier is mijn selectie:

De VAG-4 handschoenen bleken universeel inzetbaar en gingen opmerkelijk goed om met de sterk wisselende temperaturen. Hun goede pasvorm en de praktische smartphone-bediening, die theoretisch goed werkte, waren duidelijke pluspunten. In de praktijk zijn de bedieningsknoppen op het smartphone-display vaak te klein om met de dikke handschoenen nauwkeuriger te kunnen werken, maar voor enkele handelingen ging het prima. De comfortzone van de handschoenen begon in de praktijk bij meer dan 8 graden Celsius - daaronder was het te koud voor mijn smaak.

De VAT-6 textielbroek was een goed compromis voor de veelzijdigheid van zo'n reis. Ze boden betrouwbare weersbescherming, zelfs bij lage temperaturen, en een comfortabele pasvorm voor lange uren in het zadel; alleen bij extreem hoge temperaturen bereikte het ventilatiesysteem zijn grenzen. Ze boden ook de bewegingsvrijheid die in ruw terrein nodig was.

De VAJ-4 textieljas verraste me bijzonder positief: de jas bood een aangename pasvorm, doordachte en goed gedimensioneerde zakken en functionele ventilatieopeningen. Tijdens de zware dagelijkse reis voelde ik me er altijd prettig in. Op koude ochtenden combineerde ik haar met de VXR-6 regenjas, die niet fladderde en aanvoelde als een hoogwaardig kledingstuk dankzij de elastische pasvorm. Het diende niet alleen als natweerbescherming, maar ook als extra verwarmende laag – en werkte daarbij helemaal niet als een eenvoudige "plastieklaag", maar integreerde zich naadloos in het totale concept. Een beetje vervelend: de kraag sluiting van de VAJ-4 jas is tijdens het rijden nauwelijks te bedienen met handschoenen. Als je vergeet hem te sluiten, moet je stoppen en de drukknoop zorgvuldig dichtdoen. De ventilatieopeningen van de jas zijn ook tijdens het rijden slechts met moeite te bedienen. De ritsen werden door de intense stofbelasting ietwat lastig in gebruik. Maar na een wasbeurt in de wasmachine leek de jas weer als nieuw en de lange reis was er niet aan af te zien.

De VAB-10 laarzen zijn van nature een compromis: ze bieden niet de compromisloze bescherming van zware adventure- of race-laarzen, maar wel een aanzienlijk betere bruikbaarheid in het dagelijks leven. Ik droeg ze niet alleen op de motor, maar ook 's ochtends bij het ontbijt of 's avonds bij het diner – en ze pasten in alle situaties. Tijdens het rijden boden ze stabiele ondersteuning, goede grip dankzij de hoogwaardige zool en een goed veiligheidsniveau.

Al met al voldeed het volledige kledingsassortiment aan de zeer uiteenlopende eisen van deze reis – van lange, comfortabele etappes tot veeleisende offroad-passages met veel beweging in het zadel. Ook bij het bagagevervoer in het vliegtuig was het gematigde gewicht van de gehele uitrusting een voordeel. Kortom, de uitrusting geeft de indruk van een zeer samenhangend prijs-kwaliteitsverhouding: robuust genoeg voor avontuur, flexibel genoeg voor dagelijkse situaties en bovendien prijstechnisch aanzienlijk aantrekkelijker dan veel andere merken. Deze keer koos ik bewust niet voor een jas met geïntegreerde membraantechnologie. Mijn ervaringen hebben me geleerd dat deze bij hoge temperaturen en intensieve inspanning hun grenzen bereiken. Daarom koos ik dit keer voor de combinatie van jas + regenjas.

De volgende dag beleefden we een heel bijzondere rijdag: op onze reisenduro's volgden we de historische sporen van de legendarische Lewis-en-Clark-expeditie. Ooit vertrokken de onderzoekers vol hoop om een aaneengesloten waterweg tussen de Atlantische en de Stille Oceaan te vinden – en precies op de plek waar ze in 1805 bij Lemhi Pass de bittere ontdekking deden dat de continentale waterscheiding al hun dromen van een 'Northwest Passage' vernietigde, donderden wij nu zelfverzekerd met onze V-Stroms over de bergen. Terwijl Lewis en Clark moeizaam paarden moesten organiseren, trokken onze machines moeiteloos de steile bergpassen op, en konden we volop genieten van de grandioze uitzichten. Het is een speciaal gevoel als geschiedenis zo tastbaar wordt – en tegelijk een waar genoegen hoe de V-Strom elke offroad-avontuur moeiteloos beheerst. Toch liet de gedachte me niet los: als ik precies op de waterscheiding mijn bio-pauze inlas, zou de ontbijtkoffie in de Stille Oceaan terechtkomen, terwijl het sinaasappelsap in de Atlantische Oceaan zou eindigen. Een fascinerend idee! Maar de daaropvolgende steile afdaling verlegde mijn aandacht weer naar zinnigere zaken. Ongelooflijk dat tot 1911 hier rijtuigen de steile pas af sliperden. Dat moeten waanzinnige reizen zijn geweest.

's Avonds wachtte ons een knus onderkomen en een heerlijke maaltijd, terwijl we nog lang nadachten over de wildwestverhalen die hier meer dan 200 jaar geleden werden geschreven. Onze tour planden we langs toeristisch ontsloten plekken. Daar waren niet alleen fijne accommodaties, maar ook relaxte locaties met een wildwest-sfeer. Dat hoorde gewoon bij onze reis. Al moest ik ook deze keer weer erkennen dat pannenkoeken in de VS in andere dimensies worden aangeboden dan in Europa. Ze waren een grotere uitdaging dan de steile hellingen van het terrein en ik faalde jammerlijk.

Vandaag was weer zo'n dag die me liet zien waarom motorrijden in Idaho een heel bijzonder avontuur is. We zijn gestart in Salmon en naar Stanley gereden – met onze Suzuki V-Strom 800DE. Vanaf de eerste minuut was het duidelijk: hier duik je diep de wildernis in. Zelfs als je denkt in een dal te zijn, bevind je je al snel op 1.800 tot 2.000 meter hoogte, en de bergketens torenen overal nog ver boven je uit. Idaho heeft in totaal 34 toppen boven de 3.000 meter, en je voelt deze alpenkracht op elke kilometer. Veel van de gravelwegen van vandaag stammen nog uit de tijd van de goudkoorts – vroeger levensaders voor mijnwerkers, nu perfecte routes voor onze reisenduro's. Soms kom je daarbij verlaten spookstadjes tegen, die verhalen van glorie en verval vertellen. Naast de grindwegen lokken ook technischere endurotrails, die ook hier ingedeeld zijn in moeilijkheidsgraden van 1 tot 10. Met onze motoren hebben we het op maximaal niveau 4 gehouden – maar zelfs dat had het in zich: een rivierdoorwaadplaats werd me bijna fataal; ik kwam midden in het water vast te zitten. Met zijn tweeën trokken we de Suzuki uit de rivierbedding, de laarzen volgelopen, maar de stemming ongebroken. Hier is een bijdrage over op mijn Instagram-kanaal.

Dergelijke momenten horen gewoon bij een avontuur. Vooral indrukwekkend was vandaag het gevoel om door werkelijk diepe, eindeloze bossen te rijden – 39 % van Idaho is bebost, waarvan ongeveer 40 % National Forest Land. Dus bos in openbaar bezit, met een openbaar toegankelijk netwerk van grindpaden. Een deel van onze route voerde door een gebied dat door bosbranden was getekend. De kale boomstronken staken zwart omhoog de lucht in en creëerden een mystieke, bijna spookachtige sfeer. Aan het eind van de dag hadden we weer veel kilometers afgelegd van de verharde wegen af – en opnieuw bewezen de Dunlop Trailmax Raid-banden en de Suzuki V-Strom 800DE dat ze ons betrouwbaar door dik en dun brengen. Een dag vol zweet, stof, water – en heel veel Wild-West-sfeer.

Met elke kilometer dieper in de eindeloze bossen van Idaho groeide ook het mentale beeld: voor ons Europeanen leek het bijna alsof er achter elke bocht een grizzly kon schuilen. In werkelijkheid leven er in Idaho slechts zo'n 80 tot 100 grizzlies, maar tussen de 20.000 en 30.000 zwarte beren – een indrukwekkend aantal dat de mythe van de „berenstaat“ bevestigt. In werkelijkheid zijn de dieren echter schuw, en het gebrul van twee enduro's zorgt er eerder voor dat ze afstand houden. Heel anders dan de talrijke herten en reeën, die ons gedurende de week steeds weer recht voor de wielen sprongen. Gelukkig waren we altijd alert genoeg om op tijd te remmen. Om de bosbewoners een kleine voorsprong te geven, drukten we voor scherpe bochten vaker op de claxon – of dat beren echt op afstand houdt, is de vraag. Feit is: er zijn geen officiële tips voor motorrijders over hoe om te gaan met beren. De gangbare adviezen over het omgaan met beren draaien altijd om kamperen, etensresten en afvalverwerking. En één tip geldt natuurlijk altijd bij het rijden in een groep: je moet niet sneller zijn dan de beer. Je moet alleen niet de langzaamste van de groep zijn.

Op 1 oktober begonnen we in Stanley, midden in het hoogalpiene landschap van het Sawtooth National Recreation Area. Van daaruit voerde onze route ons naar beneden richting Boise, door eindeloze bossen, over passen zoals de Banner Summit https://maps.app.goo.gl/Lu5hufpHfEE27U559?g_st=ipc en langs wilde rivieren zoals de Warm Springs Creek of de Mores Creek. De dag bood alles: eenzame grindwegen, steile afdalingen, adembenemende singletrails en steeds weer kleine rivierdoorwadingen. Bijzonder memorabel was onze stop bij de hete bronnen aan de Warm Springs Creek https://maps.app.goo.gl/TxmRynwmG2zKvYQt8?g_st=ipc . Daar, waar het stomende thermale water rechtstreeks uit de rotsen in de bruisende rivier stroomt, ontstonden natuurlijke poelen. We konden midden in de wildernis van Idaho een bad nemen – terwijl de natuur om ons heen raasde, boden de warme baden pure ontspanning, een wellness-oase in de open lucht.

Verder ging het op kronkelige asfaltwegen zoals de Ponderosa Pine Scenic Route, die schitterde met spectaculaire bochten, en daarna over urenlange grindpassages langs de Boise River tot aan het Arrowrock Reservoir en het Lucky Peak Lake, tot we uiteindelijk in Boise arriveerden. Op deze dag legden we meer dan 300 kilometer af, waarvan ongeveer 80 procent op grind. Wat overbleef, was het gevoel dat Idaho een ruige, wilde maar tegelijkertijd verrassend toegankelijke motorbestemming is – een paradijs voor iedereen die het avontuur zoekt.

Ondertussen waren we bijna aan het einde van onze reis. Het charmante stadscentrum van Boise schonk ons nog een fijne avond, maar de volgende dag stond er een saaie snelweg-etappe op de planning. We sloten de ronde af met een lange etappe door het vlakke zuiden. Afgezien van een overvloed aan aardappelvelden was er voor enduristen weinig te zien. De indrukwekkende watervallen bij Twin Falls boden een aangename pauze. Op de snelweg genoten we van de stabiliteit en het hoge zitcomfort van de motoren. Maar echt ontspannen was de rit toch niet. Terwijl de Amerikanen in de wildernis zeer attent waren, vertoonden ze hier een ander gedrag. Bij de ritten op grind viel het ons altijd weer positief op hoe attent de lokale bewoners met zwakkere verkeersdeelnemers omgaan. Terreinwagens, pickups maar ook ATV's maakten altijd ruimte voor ons motorrijders. Snelheid werd altijd verminderd om ons een stofvrije inhaalmanoeuvre mogelijk te maken. In de wildernis zorgde men voor elkaar - hier was het "samen" echt voelbaar. Op de snelweg echter heerste anonimiteit. Het lijkt hier nog meer afleiding te zijn dan op Europese wegen. Telkens weer kwamen trucks en pickups gevaarlijk dichtbij - concentratie was vereist!

In veel delen profiteerden we trouwens van onze Cardo Edge Bold communicatiesystemen. Bij onze tochten vertrouwen we altijd op deze oplossing. Hiermee kunnen we onze fotoshoots live vanuit het zadel beter afstemmen, de cameraritten dirigeren, maar ook onzekerheden in de navigatie kortsluiten. Een enkele batterijlading houdt de hele dag en de bediening is kinderspel. En in hachelijke situaties bieden ze ook enige veiligheid door middel van gemakkelijke informatie-uitwisseling!

Op de laatste dag van de reis maakten we nog een ronde door de huiselijke bergen rond Salt Lake City. Hier beleefden we nog eens in geconcentreerde vorm de fascinatie van het endurorijden in de VS. Precies daarvoor zijn reisenduro's gemaakt. Gisteren reden we nog een etappe op de snelweg, in de ochtend gingen we langs bij een ontbijtcafé door het hectische stadsverkeer, en een paar momenten later bevonden we ons weer in de eenzame wildernis van het achterland. Grindwegen maken hier deel uit van de normale verkeersinfrastructuur. Offroad-avonturen zijn een normaal onderdeel van de vrijetijdsbesteding. De natuur met een voertuig beleven is hier heel normaal. De enorme afstanden die we hier aflegden, zouden met een ander voertuig niet haalbaar zijn. Mountainbike: Veel te langzaam! Sportenduro: Te weinig comfort, te weinig bereik! Terreinwagen: Al te oncomfortabel en te langzaam in standaarduitvoering. De V-Stroms boden precies de compromis die wij nodig hadden! Daarvoor waren ze precies gebouwd. Aan het eind van de reis wisten we - we komen terug! Volgend jaar willen we onze ontbrekende delen sluiten. We hebben in de laatste jaren al bijna een volledige lijn van GPS-tracks op onze navigatiesystemen gezet. Van de grens in Mexico tot aan Idaho. Het grootste deel daarvan op grind! Er ontbreken nu alleen nog een paar routes omhoog naar Canada en dan zouden we kunnen zeggen dat we het land doorkruist hebben - Offroad! Dus verheug je op spannende verslagen en video's ook in oktober 2026!

Links uit het archief: Endurorit Utah Hardenduro

Link uit ons archief: Video met de motorfiets van San Diego naar Las Vegas

• Motorfiets: Suzuki V-Strom 800DE – robuust, betrouwbaar, avontuurlijk: Info en prijzen
• Banden: Dunlop Trailmax Raid – perfecte balans tussen weg en grind - Info
• Bagage: SW-Motech PRO Rearbag – lichtgewicht en onverwoestbaar: Prijs en info PLUS Waterdichte tanktas voor cameraapparatuur:
• Kleding: Vanucci VAJ-4 / VAT-6 / VAG-4 / VAB-10 – getest bij 1°C tot 30°C: Link naar de jas bij LOUIS
• Communicatie: Cardo Packtalk Edge – altijd verbonden, zelfs in de wildernis: Hier kopen
• Helm: ARAI Tour-X5 – Premium comfort voor lange afstanden: Info en decoraties