SW Motech PEAX Rackless i Dowatek – test intensywny

Tydzień hard enduro, cztery kraje, 1.618 kilometrów od wybrzeża Morza Czarnego koło Burgas aż do Morza Śródziemnego, na przełęczy Galičica w górę aż do 1.994 metrów. Kto pokonuje taki dystans w terenie, bardzo szybko się uczy, które akcesoria są błogosławieństwem, a które dobrze brzmią tylko przy licytowaniu się na dane techniczne przy wspólnym stole. Na moim GasGas EC 350F zamontowałem dwie nowości: system bagażowy PEAX Rackless od SW-Motech i osłony od Dowatek. Od razu zaznaczam, żeby nie było nieporozumień: to nie jest wycieczka z pokazem garnków. Prawda jest taka: oba produkty mnie przekonały, jeden z nich z prowizorką, której wstydziłby się każdy inżynier. Ale po kolei.

Na trasie z etapami od 250 do 380 kilometrów i dziesięcioma–jedenastoma godzinami w siodle liczy się każdy gram, który nie wisi ci na ramionach. Właśnie dlatego chciałem mieć PEAX Rackless. To bezstelażowy system sakw do sportowych enduro – obywa się bez sztywnych stelaży pod kufry i siedzi bezpośrednio na tyle motocykla. U mnie ląduje w nim wszystko, co normalnie klei się do pleców: woda, kamera, telefon, cały sprzęt wideo. Na ciele nie zostaje nic. Powód: wolny tułów pracuje na stojąco swobodniej, a rozluźnione ręce oszczędzają przez cały dzień mnóstwo siły. Do tego torba jest wodoszczelna. Co za ulga!

Chyba jestem jedynym człowiekiem, który montuje ten system w ten sposób. Normalnie po każdej stronie jest torba, a na górę trafia jeszcze torba tylna. Ja wziąłem tylko jedną stronę. Wygląda to trochę dziwnie, ale idealnie pasuje do mojego bagażu, a wożenie pustych toreb tylko po to, żeby tył wyglądał jak w katalogu, to dla mnie głupota. Podoba mi się dostęp: jeden ruch ręką na górze i torba jest otwarta. W środku jest czerwona, a nie czarna, żebyś znalazł swoje rzeczy, kiedy trzeba się spieszyć. Drobiazg, ale właśnie takie drobiazgi decydują w trasie o dobrym lub złym humorze. Kompletny zestaw z drugą sakwą i torbą tylną trafi później na moje BMW R 12 G/S. Jestem ciekaw.

Są inne systemy przewieszane i znam ich problem. Na mojej ostatniej wyprawie w Kolorado miałem torby bez stabilizującej płyty. Efekt: wszystko ciągle się rusza i przy każdym podskoku wali cię w tyłek i w plecy. PEAX ma za torbą płytę bazową. Z jednej strony to dodatkowy, nieporęczny element. Z drugiej strony dzięki niej wyciąganie i wsuwanie wewnętrznej torby idzie dużo łatwiej, a przede wszystkim płyta trzyma bagaż z dala od opony. Zwłaszcza na smukłym hard enduro, gdzie z tyłu nie ma nic, o co torba mogłaby się oprzeć, prędzej czy później zaczyna ona dyndać w tylnym kole. Dla mnie zalety wyraźnie przeważają. Pierwszego dnia zamontowałem jednak system źle – przeszkadzał przy jeździe na stojąco. Drugiego dnia przerobione i od tego czasu spokój.

Teraz spowiedź. Ponieważ jeżdżę z jedną torbą, brakuje mi drugiej części, o którą system normalnie się opiera. Na dole trzymają dwa dołączone pasy, resztę załatwia wariant z opaskami zaciskowymi autorstwa pana inżyniera NastyNilsa. Raz opaska mi pękła, od tamtej pory jeżdżę z potrójną. Trzyma. To moja fuszerka, a nie błąd producenta. Mimo to zostaje jedno prawdziwe życzenie: pas, który na końcu kompaktowo ściąga torbę, trzyma ją naprężeniem, czyli siłowo (cierno). Wolałbym, żeby biegł od dołu do góry i obejmował torbę kształtowo, tak żeby w ogóle nie mogła się wysunąć. Zaleta obecnego rozwiązania: obsługa idzie naprawdę szybko. I muszę być też szczery co do śladów przetarć. Część pochodzi z transportu, bo źle przypiąłem motocykl pasami. Druga część pochodzi od samego systemu. Mogę z tym żyć.

Drugie odkrycie roku nazywa się Dowatek. Za tą nazwą stoją Martin Dosch i Kaspar Waldherr, dwaj technicy-konstruktorzy z Górnej Bawarii, sami zagorzali enduryści i sponsor tytularny DOWATEK Hard Enduro Series Germany. Odkryłem tę markę dla siebie w tym roku i jestem zachwycony jakością produktów i spasowaniem. Wszystko idealnie pasuje, wszystko jest solidne. Moje podejście do osłon nie jest zresztą bohaterskie. Nie montuję ich dlatego, że jeżdżę tak dziko, tylko dlatego, że jestem leniwy: „Po prostu nie chcę przez cały tydzień dotykać klucza.” Na wyprawie, na której karawana każdego dnia rusza dalej, nie możesz opuścić ani jednego dnia. Jeśli przy wywrotce zepsuje się któraś z typowych części, zostajesz na lodzie. Prowadnica łańcucha w moim GasGasie też jest od Dowatek i czyni motocykl jeszcze odrobinę odporniejszym. Jazda bez zmartwień to prawdziwy luksus.

Obowiązkowa jest osłona dekla sprzęgła i dekla zapłonu. Dekle silnika są wrażliwe, a kamień albo wywrotka, przy której dźwignia zmiany biegów lub dźwignia hamulca nożnego wbija się w dekiel, wystarczy, by zrobić dziurę. Wtedy cieknie olej i wyprawa się kończy. Czy to przesada na wyprawę z przewodnikiem? Nie! Zjeżdżaliśmy po rumowiskach, a na kamieniach prawie nie dodaję gazu i po prostu przetaczam się przez wszystko. Wtedy na dole może spokojnie czasem huknąć. Właśnie do tego jest ten sprzęt.

Przy tarczach hamulcowych stosuję dwie różne koncepcje. Z przodu siedzi osłona z wytrzymałego specjalnego tworzywa, która chroni tarczę przed gałęziami i bocznymi uderzeniami. Z tyłu pracuje Factory Bremsscheibenschutz V2.2, masywny frezowany element z aluminium, który chroni tarczę i zacisk hamulca przed kamieniami. Prawdziwy powód, dla którego go wziąłem, jest jednak inny: przy montażu tylnego koła służy jako prowadnica. Wszystko trzyma się na miejscu, koło wskakuje gładko, zamiast tego, że we trzech klęczycie w błocie i klniecie. Kto kiedyś w terenie wkładał tylne koło, wie, o czym mówię. Na tej wyprawie widziałem, jak szybko na stacji benzynowej pięć osób staje w kółku wokół motocykla i każdy wie lepiej. Na końcu wszystko wprawdzie pasuje. Ale każda część, która skraca taką naradę, jest warta swoich pieniędzy.

Ręka na serce: obie marki przetrwały wyprawę i obie zamontowałbym ponownie. PEAX Rackless zmienił moją jazdę, bo cały dystans pokonałem bez plecaka. Elastyczna płyta bazowa to różnica w porównaniu z dyndającymi torbami przewieszanymi, pas na końcu zasługuje na poprawki, a kto jeździ tylko z jedną stroną, potrzebuje opasek zaciskowych i poczucia humoru. Części Dowatek są z tych niepozornych: montujesz je, pasują i potem już o nich nie myślisz. Kto jedzie sportowym enduro w długą trasę i wieczorem woli wypić piwo niż dłubać przy motocyklu, będzie z tym pakietem dobrze obsłużony. Kto tylko w weekend bawi się dwie godziny w lesie, poradzi sobie i z mniejszym. U mnie oba zostają na motocyklu. Na siodło!

• SW-Motech
• Dowatek