Odzież John Doe w praktycznym zastosowaniu

W centrum uwagi stoi kask JD/One Helmet: cichy, stabilny i z niezwykle dużym polem widzenia, do tego system Multi-Lock, który sprawia, że jeden kask nadaje się do wielu zastosowań. Czy jeansy, hoodie i koszulka mesh dorównują poziomem, pokazuje test codzienny poniżej.

John Doe należy do tych marek, które konsekwentnie myślą o odzieży motocyklowej inaczej. Podczas gdy klasyczna odzież motocyklowa często wydaje się bezkompromisowo funkcjonalna, John Doe od 2001 roku obiera inne podejście: maksymalną ochronę w połączeniu z miejskim streetwearowym wyglądem. Ponieważ brzmi to jak marketingowy frazes, chcieliśmy sprawdzić, czy produkty rzeczywiście działają w prawdziwej codzienności motocyklisty.

Już podczas ostatniej EICMA mogliśmy zdobyć pierwsze wrażenia na temat nowego kasku JD/One Helmet oraz aktualnych elementów odzieży z certyfikatem AAA. Naprawdę interesująca odzież motocyklowa okazuje się jednak nie na targach, lecz podczas długich dni w siodle, epizodów deszczu, autostradowych odcinków przejazdowych i wysokich letnich temperatur.

W ramach European Spring Rally mieliśmy do tego idealne warunki. Około 2.000 kilometrów przez bardzo różnorodny teren, temperatury między 5 a 30 stopni, włoski ruch miejski, mżawka, ulewny deszcz i zakurzone drogi nadmorskie. Właśnie tam nasz strój John Doe mógł pokazać, na co go stać.

JD/One Helmet realizuje dość unikalną koncepcję: maksymalną możliwość personalizacji w połączeniu z klasycznym designem lat 70. i nowoczesnym wyposażeniem bezpieczeństwa.

Już przy rozpakowywaniu rzuca się w oczy niezwykle wysoka jakość wykonania. Kask sprawia wrażenie kompaktowego, czysto wykonanego i posiada świetną fakturę. Szczególnie jakość lakieru wykończenia „Frozen Titanium” pozostawia bardzo wysokiej klasy wrażenie.

Decydującym punktem przy każdym kasku pozostaje jednak dopasowanie. I właśnie tutaj JD/One pozytywnie zaskoczył. Osadzenie wypada stosunkowo ciasne, zwłaszcza w okolicy czoła i policzków; mimo to nie powstaje nieprzyjemne uczucie ucisku. Dopasowanie powinno odpowiadać wielu europejskim kształtom głowy. Nawet przy moim raczej podłużnym owalnym kształcie czaszki kask funkcjonował zaskakująco dobrze.

Szczególnie imponujące: mimo klasycznego retro designu JD/One prowadzi się zaskakująco nowocześnie.

Kaski retro często zmagają się z tymi samymi problemami: głośnością, zawirowaniami powietrza, ograniczonym polem widzenia. Właśnie tutaj JD/One wyraźnie odróżnia się od wielu konkurentów.

Z zamontowaną pełną szybą do wnętrza kasku przenika niewiele zakłócających zawirowań powietrza. Nawet szybkie odcinki autostradowe pozostają przyjemnie ciche – zwłaszcza na długich odcinkach przejazdowych jest to realny zysk komfortu.

Do tego dochodzi ogromne pole widzenia. Spojrzenia przez ramię udają się niezwykle wygodnie, bez konieczności wykręcania głowy jak przy egzorcyzmach. Zwłaszcza w gęstym ruchu lub przy szybkich manewrach wyprzedzania robi to na co dzień wyczuwalną różnicę.

Również lekko przyciemniona szyba okazała się dobrym kompromisem – przyjemna przy normalnym świetle dziennym, bez nadmiernego przyciemnienia przy gorszych warunkach oświetleniowych. Dopiero przy nisko stojącym słońcu przyciemnienie napotyka swoje granice. Tutaj czarne lub lustrzane szyby lepiej by osłaniały. Za to nawet nocą zachowuje się pewną widoczność.

Pozytywnie wyróżnił się także efekt anti-fog. Nawet podczas jazdy w deszczu szyba zaskakująco mało parowała.

Prawdziwą osobliwością JD/One jest jednak jego system Multi-Lock. Dzięki niemu kask można przekształcać w zależności od zastosowania. Szyby, osłony przeciwsłoneczne czy zaślepki można łatwo zamontować.

Szczególnie praktyczne: pełną szybę można całkowicie zdemontować, a następnie zamknąć mocowania pasującymi zaślepkami. Dzięki temu JD/One wizualnie zamienia się niemal w klasyczny kask motocrossowy lub retro enduro. W połączeniu z opcjonalnymi goglami JD/One Goggle powstaje zupełnie inny charakter. Gogle szczelnie przylegają do twarzy, mają wyjątkowo szerokie pole widzenia i zapobiegają uciążliwym przeciągom przy oczach.

Szczególnie interesujące staje się to przy niskich prędkościach lub w ruchu stop-and-go. Ponieważ chociaż wentylacja JD/One zasadniczo działa dobrze i jest starannie wykonana, w letnim ruchu miejskim w pewnym momencie osiąga swoje fizyczne granice. Przebudowa do wersji otwartej stanowi tu rozwiązanie.

Taylor Mono Black Used skierowane są do jeźdźców, którzy chcą połączyć maksymalną ochronę z możliwie jak najmniejszą ilością warstw materiału. Jak sama nazwa wskazuje, jeansy składają się tylko z jednej warstwy materiału. Umożliwia to specjalna technika tkania, w której denim jest bezpośrednio łączony z włóknem XTM Fiber. Zwłaszcza w ciepłe dni przynosi to odczuwalne korzyści, ponieważ spodnie pozostają wyraźnie bardziej przewiewne i przyjemniejsze do noszenia niż klasyczne wielowarstwowe jeansy motocyklowe.

Taylor Mono spełnia klasę ochrony AAA według EN17092-2:2020, plasując się tym samym w najwyższej kategorii ochrony dla odzieży motocyklowej. Zgodnie z normą odzież tej klasy musi wytrzymać obciążenie ścierne przy prędkościach co najmniej 120 km/h.

Na co dzień Taylor Mono odczuwana jest jako znacznie bardziej wytrzymała niż zwykłe jeansy z denimu. Materiał jest wyraźnie grubszy i początkowo nieco sztywniejszy. Po kilku godzinach w siodle spodnie stają się jednak przyjemniejsze i dobrze się dopasowują. Krój wypada przyjemnie neutralnie. Kto na co dzień nosi na przykład Levi's, szybko odnajdzie się rozmiarowo.

Szczególnie udane: zintegrowane protektory pracują niezwykle dyskretnie. Ani protektory kolan, ani bioder nie przeszkadzały nawet podczas długich dni jazdy. Także tylne kieszenie pozostają bez problemu użyteczne, bez nieprzyjemnego uciskania.

Oczywiście Taylor Mono nie zastępuje wodoodpornych spodni tekstylnych. Podczas deszczu materiał stosunkowo szybko nasiąka wodą, a pod spodem zgodnie z oczekiwaniami szybko robi się chłodniej.

Interesujące okazało się jednak zachowanie potem. Gdy tylko deszcz ustał, spodnie zaskakująco szybko wyschły na wietrze jazdy. Po dotarciu do hotelu wystarczyło jedynie strzepnąć nieco kurzu i Taylor Mono była gotowa na kolację. Z klasyczną odzieżą skórzaną byłoby to niemal niemożliwe.

Przy pozycjach siedzących typu cruiser skłanialibyśmy się raczej ku nieco dłuższym długościom nogawek, ponieważ spodnie lekko podciągają się w okolicy kostek i łydek.

Hoodie V3 Softshell Rip Stop niemal wbrew intencjom stał się podczas rajdu cichą gwiazdą całego Performance Check. Wizualnie wygląda początkowo dość niespektakularnie, funkcjonalnie okazał się jednak prawdziwym szwajcarskim scyzorykiem dla zmiennych warunków.

Między 5 a 20 stopniami klimat pod hoodie funkcjonował znakomicie. Szczególnie imponująca była jednak wydajność podczas deszczu. Podczas krótkiej ulewy woda spływała litrami po przedniej i tylnej stronie. Rękawy były na zewnątrz całkowicie przemoczone i pełne ulicznego brudu – mimo to pod spodem pozostawało zaskakująco sucho.

Połączenie materiału Softshell Ripstop, funkcji Waterstop oraz zamków YKK AquaGuard w praktyce faktycznie sprawdza się zaskakująco dobrze.

Szczególnie udane są liczne małe detale. Wydłużone plecy wyraźnie zwiększają komfort w pozycji jazdy. Kaptur wraz z kaskiem tworzy wysokie zamknięcie na szyi, dzięki czemu niewiele wiatru jazdy przenika pod kask. Osobny komin szyjny był ledwie potrzebny nawet w chłodne dni.

Dodatkowo kaptur można zamocować zatrzaskiem na plecach. Dzięki temu nie łopocze nieprzyjemnie nawet przy prędkości autostradowej.

Kieszenie są sensownie rozmieszczone i wystarczająco duże na nowoczesne smartfony. Po jeździe w deszczu hoodie schnie niezwykle szybko. Także tutaj zazwyczaj wystarczało krótkie strzepnięcie suchego brudu i element znów wyglądał porządnie.

Jasne: wizualnie hoodie wygląda mniej sportowo lub smukle niż niejedna inna kurtka motocyklowa. Za to pokrywa niezwykle wiele obszarów zastosowań.

Aero Mesh Motoshirt jest wyraźnie skierowany do jeźdźców, którzy również przy wysokich temperaturach nie chcą rezygnować z odzieży ochronnej.

Wielka zaleta rzuca się od razu w oczy – wentylacja jest ogromna. Perforowana konstrukcja Aero Mesh zapewnia nawet przy dużym upale ekstremalnie duży przepływ powietrza. Zwłaszcza w ruchu miejskim lub na letnich drogach krajowych koszulka pozostaje przyjemnie przewiewna, do tego dochodzi bardzo fajny, miejski wygląd.

Jednak koncepcja siłą rzeczy niesie ze sobą kompromisy. Ochrona przed pogodą praktycznie nie odgrywa żadnej roli, chłodny wiatr jazdy czy deszcz odpowiednio łatwo przenikają. Także klasa ochrony wynosi AA, poniżej produktów AAA.

Za to koszulka przekonuje codzienną użytecznością. Liczne kieszenie, ciągły zamek błyskawiczny pod guzikami i regulowane zakończenia rękawów zapewniają wysoką funkcjonalność.

Na gorące letnie dni, przejazdy po mieście czy spokojne wieczorne przejażdżki Aero Mesh Motoshirt jest właściwym wyborem.

Neo XTM należy do tej kategorii butów motocyklowych, które wizualnie ledwie da się rozpoznać jako buty motocyklowe. Wygląd sneakera sprawdza się znakomicie. Jednocześnie włókno XTM Fiber oraz wzmocnienia kostki, pięty i przodu stopy zapewniają wyraźnie więcej ochrony niż zwykłe buty codzienne.

Szczególnie praktyczny na co dzień: boczny zamek błyskawiczny. Zakładanie i zdejmowanie odbywa się dzięki temu niezwykle szybko.

Również podczas samej jazdy Neo przekonuje. Zmiany biegów udają się czysto i bez punktów nacisku na przodzie stopy, a podeszwa absorbująca wibracje zapewnia dodatkowo doskonałą przyczepność. Zwłaszcza na często ekstremalnie śliskich włoskich drogach z gładkim asfaltem, pyłem kwiatowym i piaskiem okazało się to prawdziwą zaletą.

Neo nie pozostał jednak doskonały. Nubuk na przodzie stopy wykazał widoczne ślady zużycia od zmian biegów. Ogólny wygląd ucierpiał zwłaszcza podczas jazdy w deszczu: buty co prawda szybko wysychały, ale pogoda i kilometry nie przeszły obok nich całkiem bez śladu.

Również sznurówki stosunkowo szybko przyjmują brud. Kto chce długo cieszyć się wyglądem, będzie musiał regularnie czyścić buty. Mimo to podsumowując pozostaje bardzo udany sneaker motocyklowy, który przekonująco łączy ochronę, komfort i luźny styl.