Ducati Hypermotard V2 SP: Król Driftu na Torze Wyścigowym

Hypermotard pokazuje swoje prawdziwe oblicze dopiero, gdy tylne koło zaczyna się ślizgać. W Modenie, przy 20 stopniach i pełnym słońcu, 120-konne Supermoto zamienia się w kontrolowanego Króla Driftu, który wywołuje uśmiech nawet u początkujących.

Ducati otwiera nowy rozdział w swojej niemal 20-letniej historii Supermoto dzięki Hypermotard V2 SP. Zamiast surowej mocy, teraz liczą się finezja i kontrola. Silnik V2 o pojemności 890 cm³, znany z Panigale, dostarcza 120,4 KM przy 10.750 obr./min - wystarczająco, by unieść przednie koło, ale nie na tyle brutalnie, by przytłoczyć zwykłych śmiertelników. Przy zaledwie 177 kilogramach suchej masy i wysokości siedzenia 880 mm (opcjonalnie o 15 mm niższej), SP jest dostępnym Supermoto dla ambitnych jeźdźców. Komponenty Öhlins z przodu i z tyłu, w połączeniu z zaciskami Brembo Monoblock, wizualnie sygnalizują, że chodzi tu o coś więcej niż tylko zabawę na drogach.

Silnik V2 z kątem cylindrów 90 stopni rozwija swoje 94 Nm momentu obrotowego już przy 8.250 obr./min, co czyni Hypermotard wszechstronnym narzędziem Supermoto. Z wolnych zakrętów wychodzi z solidnym momentem obrotowym, nie stając się przy tym niekontrolowanym. Przednie koło unosi się chętnie, ale nigdy brutalnie. Moc jest przenoszona przez 6-biegową skrzynię biegów i „bardzo delikatny” quickshifter, który działa płynnie nawet przy twardych zmianach o wysokich obrotach między 9.000 a 10.750. Chłodzony cieczą silnik z kompresją 13,1:1 i normą Euro 5+ jest termicznie dobrze wychowany - nawet przy 20 stopniach temperatury zewnętrznej i podczas jazdy na torze nie powoduje nieprzyjemnych nagromadzeń ciepła na udach.

W pełni regulowane zawieszenie Öhlins z 48-mm widelcem USD (170 mm skoku) i bezpośrednio mocowanym amortyzatorem (160 mm) zamienia tor w Modenie w plac zabaw dla Supermoto. Precyzja wchodzenia w zakręty jest imponująca - mimo szerokiej kierownicy, SP pozostaje dobrze kontrolowalna i bardzo bezpośrednia nawet przy wyższych prędkościach. Przednie koło udało mi się dobrze opanować, gdy mocno naciskałem na hamulec. Aluminiowa rama kratownicowa z kątem główki ramy 26 stopni i 110 mm wyprzedzenia zapewnia typową zwrotność Supermoto, bez wpadania w nerwowość. Jednak typowo dla Supermoto, podnóżki szybko zaczynają ocierać, dlatego zwiększyliśmy napięcie wstępne z tyłu. Typowy problem Supermoto, który można było dostosować dzięki możliwościom regulacji zawieszenia Öhlins.

Elektroniczni asystenci Hypermotard V2 SP znają się na rzeczy. Szczególnie przekonuje tryb ABS-Level-2: pozwala on na przełączenie w tryb driftu, w którym system umożliwia lekkie poślizgi do 30 stopni nachylenia - idealne dla mniej doświadczonych kierowców, którzy chcą poczuć klimat Supermoto. To szybko budzi zazdrość, gdy niemal każdy może driftować z takim sprzętem. Kontrola trakcji działa subtelnie w tle i interweniuje tylko wtedy, gdy jest to naprawdę konieczne. Przy delikatnym dodawaniu gazu jest prawie niewyczuwalna; przy agresywnym odkręcaniu w zakręcie musi naturalnie zadziałać mocniej. Wyświetlacz TFT i tryby jazdy można łatwo dostosować między sesjami, chociaż do szczegółowych ustawień potrzebna jest pewna znajomość Ducati. Podczas jazdy możliwe są zmiany w kontroli trakcji i ABS w trybie wyścigowym - ale tylko wtedy, gdy opanuje się obsługę.

Zaciski Brembo Monoblock na 320-mm podwójnych tarczach początkowo działają perfekcyjnie i oferują ogromny potencjał hamowania. Jednak po około dziesięciu minutach intensywnej jazdy na torze pojawia się mała słabość: punkt hamowania staje się miększy i przesuwa się do tyłu. Ekstremalna trasa stop-and-go w Modenie szczególnie mocno obciążyła hamulce, dlatego pod koniec sesji punkt hamowania musiał być "ustawiony o jeden klik do przodu". 245-mm tylna tarcza hamulcowa z dwutłoczkowym zaciskiem spełnia swoje zadanie bez problemu.

Bezpośrednie porównanie z konkurentami, takimi jak KTM 890 Duke R czy Ducati Streetfighter V2, niestety nie było możliwe - nie miałem jeszcze okazji nimi jeździć. Co jednak jest jasne: Hypermotard V2 SP znalazła swój własny charakter. Kontrolowany drift działa tak dobrze, że nawet niedoświadczony kierowca może uzyskać pierwsze doświadczenia z driftu. Lukas Tulovic i ja mieliśmy wiele frajdy z tym modelem. To jest emocjonalny rdzeń SP: sprawia, że zabawa z Supermoto jest dostępna dla każdego, nie tracąc przy tym kontroli. Wysokość siedzenia 880 mm (z niższą kanapą 865 mm) sprawia, że jest łatwa w obsłudze nawet dla niezbyt wysokich kierowców.

Jako czysto codzienny motocykl, Hypermotard V2 SP ujawnia swoje ograniczenia. Zbiornik o pojemności 12,5 litra i deklarowane zużycie paliwa 5,4 litra przekładają się na zasięg 231 kilometrów - jednak w sportowej jeździe na torze znacznie mniej. Wyprostowana pozycja siedzenia i szeroka kierownica są całkiem praktyczne na co dzień, ale nie optymalne na dłuższe trasy autostradowe bez osłony przed wiatrem. Jako miejski ścigacz lub do krętych dróg wiejskich, SP ze swoją zwrotnością i charakterystycznym dźwiękiem V2 z pewnością może przekonać. Niestety, w teście nie mieliśmy okazji jeździć po drogach wiejskich, gdzie motocykl faktycznie czuje się jak w domu. Jakość przewozu pasażera jest w prawdziwym Supermoto i tak drugorzędna.

Pod włoskim designem kryje się przemyślana technika: silnik V2 o pojemności 890 cm³ z otworem 96 mm i skokiem 61,5 mm działa z czterema zaworami na cylinder i systemem Desmo. Wtrysk zapewnia czyste normy emisji Euro 5+ przy emisji CO2 wynoszącej 125 g/km. Aluminiowy wahacz dwuramienny i opony 120/70 R17 oraz 190/55 R17 dopełniają pakiet Supermoto. Przy rozstawie osi wynoszącym 1.514 mm, SP znajduje się dokładnie w słodkim punkcie Supermoto między zwinnością a stabilnością. Wyposażenie Brembo z hydraulicznym sterowaniem i komponenty Öhlins podkreślają aspiracje premium.