Test Benda Napoleonbob 250 - najodważniejszy freak show na rynku?

Czasami można odnieść wrażenie, że rynek motocyklowy jest całkowicie nasycony. Wiele modeli wygląda podobnie, całe serie opierają się na tych samych platformach silnikowych, a tylko nieliczni producenci odważają się wkraczać na naprawdę nieznany teren. Udane koncepcje są kopiowane, optymalizowane i jedynie delikatnie rozwijane — a naprawdę odważne pomysły stały się rzadkością. Właśnie tutaj pojawia się pytanie: Gdzie są producenci, którzy jeszcze mają odwagę? Którzy myślą nieszablonowo i budują motocykle, których nie da się zaszufladkować w trzy sekundy?

To właśnie taka rzadka egzotyczna maszyna jest dziś w centrum tego testu. Zamiast klasycznego sprawdzenia osiągów czy suchej oceny, nasza trasa skupiała się na odczuciach. Jakie emocje wywołuje freak show na dwóch kołach? I czy jest to freak show w pozytywnym, czy negatywnym sensie? Odpowiedź na to miała nam dostarczyć droga z Wiednia do pięknej Wachau. Kurtyna w górę dla Bendy Napoleonbob 250.

Benda Napoleonbob 250 wyposażona jest w chłodzony cieczą silnik V2 o pojemności 249 cm³, generujący moc 26 KM przy 9 000 obrotów oraz moment obrotowy 25 Nm przy 5 500 obrotów. Zmierzona waga wynosi nieco ponad 200 kilogramów. Z przodu pracuje trapezowy widelec Multilink o skoku 75 mm, z tyłu zastosowano dwa amortyzatory z bardzo ograniczonym skokiem. Opony o rozmiarach 130/80-18 z przodu i 160/70-18 z tyłu są imponująco szerokie, co podkreśla masywny wygląd motocykla.

Już na starcie w Wiedniu staje się jasne: te 250 cm³ są inne. Chiński producent motocykli Benda koncentruje się na segmencie Cruiser, łącząc go jednak z niezwykłymi i czasami zupełnie nietypowymi koncepcjami silników. Obok Cruisera V4 o pojemności 500 cm³ oraz LFC 700 z rzędowym czwórką i tylnym kołem 310, Napoleonbob 250 dołącza teraz do tej serii unikalnych motocykli.

Na pierwszy rzut oka, suche liczby nie robią wrażenia: 26 KM przy 9 000 obrotów i 25 Nm momentu obrotowego przy 5 500 obrotów, zamknięte w motocyklu ważącym ponad 200 kilogramów. W praktyce oznacza to jedno: obroty. Dużo obrotów. Aby ruszyć z miejsca, mały V2 wymaga aktywnego prowadzenia.

To ma dwie bezpośrednie konsekwencje. Po pierwsze, pojawiają się dość wyraźne, wysokoczęstotliwościowe wibracje. Po drugie - i co najważniejsze - dźwięk Napoleonbob jest zaskakująco głośny. Jak Benda przeszła z tym przez surowe europejskie przepisy dotyczące hałasu, pozostaje zagadką. Gdy tylko pojawia się obciążenie, Napoleonbob zaczyna buczeć i wręcz krzyczy o uwagę. Przy ruszaniu, przy przyspieszaniu, właściwie zawsze, gdy tylko dotkniesz gazu. Dźwięk nie jest nieprzyjemny, nawet bardzo pewny siebie - ale na dłuższą metę prawie absurdalnie głośny.

W miejskim otoczeniu ten charakter naprawdę sprawia frajdę. W Wiedniu głośna prezencja idealnie pasuje do imponującego wyglądu Napoleonbob. Przy regularnych postojach na światłach lub podczas jazdy z powrotem jest nawet stosunkowo powściągliwy. Jest się absolutnym punktem przyciągającym wzrok i od razu czuje się, że ten motocykl jest daleki od przeciętności.

Jednak gdy miasto powoli ustępuje miejsca otwartym przestrzeniom i gaz pozostaje dłużej odkręcony, ujawnia się druga strona medalu. W drodze w kierunku Wienerwaldu stałe dudnienie staje się coraz bardziej uciążliwe. Nie brzmi źle, ale jest stale obecne - to kwestia gustu, dosłownie. Mimo to już w pierwszej godzinie staje się jasne: ten motocykl ma więcej charakteru niż wiele maszyn o znacznie większej pojemności.

Gdy tylko opuści się Wiedeń i ruszy na zachód, Napoleonbob ujawnia swoją kolejną cechę szczególną: pozycję siedzenia. Podnóżki są wysunięte daleko do przodu, a kierownica jest zamontowana bardzo nisko. Powoduje to postawę, która mocno przypomina telewizyjne customy w stylu Orange County Choppers.

Szczególnie u wyższych kierowców ta pozycja wygląda wręcz komicznie. Kolana wystają wysoko, ramiona są nisko, a tułów pochylony do przodu. Z zewnątrz wygląda to gdzieś pomiędzy zabawnym a cool, ale ergonomicznie z pewnością wymaga przyzwyczajenia. Niemniej jednak ta osobliwa postawa ma swój urok: nawet wyjazd z Wiednia wydaje się dzięki niej małym show. Na Napoleonbobie nie da się jeździć niezauważalnie - automatycznie stajesz się widowiskiem.

W Wienerwald czekają piękne zakręty, rytmiczne łuki i idealne promienie. To właściwie idealne miejsce, aby płynnie poruszać się motocyklem. Jednak w przypadku Napoleonbob szybko zauważysz, że przechyły nie są jej mocną stroną. Swoboda wprowadzania motocykla w zakręt jest niezwykle ograniczona. Pomimo krótkich ograniczników przechyłu, podnóżki natychmiast zaczynają ocierać.

Konsekwencja jest jasna: Napoleonbob wymaga spokojnego stylu jazdy. Cruising zamiast polowania na zakręty. Sportowe ambicje są tutaj szybko i wyraźnie tłumione. Jednocześnie idealnie pasuje to do osobowości tego motocykla. Napoleonbob nie jest sportowcem - jest pozerem. I tak właśnie powinno być.

Otoczenie pomaga zaakceptować ten charakter. Promienie słońca przebijają się przez korony drzew, soczyście zielone liście towarzyszą trasie, a powoli otwierają się pierwsze widoki na pagórkowaty krajobraz. Pośród tego wszystkiego to głośny, wibrujący, niekonwencjonalny motocykl. Jest dziwacznie - ale to zdecydowanie przeżycie.

Im bliżej Wachau, tym bardziej otwarty staje się krajobraz. Łagodne wzgórza, rozproszone winnice i małe miejscowości dominują w obrazie. W tej idylli Napoleonbob sprawia wrażenie toczącego się kontrastu. Wizualnie to absolutna potęga.

Bronzowe głowice cylindrów sprawiają, że silnik wydaje się znacznie większy, niż jest w rzeczywistości. Lakierowanie zbiornika i elementów osłony wygląda na wysokiej jakości. Niezwykły trapezowy widelec przyciąga wzrok, podobnie jak unoszone siedzenie typu bobber, grube opony i zaskakująco elegancki wyświetlacz TFT z animacją zębatki. Za znacznie mniej niż 6 000 euro otrzymuje się motocykl, który wygląda, jakby został zbudowany przez customizera za pięciocyfrową kwotę.

Podczas jazdy to uczucie premium nieco się ulatnia. Przedni widelec Multilink jest za miękki, ale działa jeszcze w miarę przyzwoicie. Na cruiserze precyzyjne czucie przedniego koła nie jest aż tak potrzebne. Bardziej krytyczna jest ocena tylnej części: według Benda, dwa amortyzatory oferują jedynie 38 milimetrów skoku, który dzięki przekładni ma dawać 2,5-krotny skok zawieszenia. W praktyce tłumienie jest po prostu niewystarczające. Każdy wstrząs jest bezpośrednio przenoszony na kręgosłup, co potęguje pochylona do przodu pozycja siedzenia. Regularne przerwy to nie zalecenie, ale konieczność - na szczęście Napoleonbob robi wrażenie nawet na postoju.

Na szczęście na końcu naszej trasy czeka miejsce, które doskonale wie, jak zadbać o zmęczone mięśnie motocyklistów. Wysoko nad Dunajem znajduje się sanktuarium Maria Taferl - a tam również MoHo Motorradhotel Rose. Stawiamy cicho trzaskającą Napoleonbob na tle historycznej scenerii, odetchniemy i delektujemy się dobrym jedzeniem, zimnymi napojami oraz imponującym widokiem panoramicznym na naszą dzienną wycieczkę przez Wachau.

Z piwem w ręku i widokiem na Dunaj podsumowujemy dzień z Benda Napoleonbob 250. Ta trasa nie była komfortowa. Ale była inna. I pozostaje w pamięci.

Obiektywnie rzecz biorąc, Benda Napoleonbob 250 ma kilka niedociągnięć. Pozycja siedzenia, zawieszenie i ograniczona przechyłowość nie pozostawiają wiele miejsca na sportową czy komfortową jazdę. Jednocześnie Benda wykazuje ogromną odwagę. Odwagę do realizacji pomysłu, na który wielu producentów by się nie zdecydowało. To właśnie z tego powstaje unikalne doświadczenie z jazdy.

Na dłuższe trasy potrzeba trochę odporności na ból. Jednak więcej uwagi, więcej stylu i więcej emocjonalnego charakteru za euro trudno obecnie znaleźć. Feelgood-vibes Napoleonbob nie mają charakteru fizycznego - są emocjonalne. Czuje się na każdym kroku, że wyrwało się z wszechobecnej jednolitości i prowadzi coś naprawdę wyjątkowego. Dla niektórych to już wystarczający powód do zakupu.