Husqvarna Svartpilen 801 2025

Są motocykle, które działają jak espresso – krótko, intensywnie, a potem jesteś zupełnie obudzony. A potem jest Husqvarna Svartpilen 801. To jak ten rzadki letni wieczór, kiedy wiatr jest ciepły, światło złote i nagle wszystkie troski cichną. Dokładnie to poczułem, gdy po raz pierwszy prowadziłem ją z firmowego parkingu do domu. Dzień pełen spotkań, stresu, maili – a po 20 minutach w siodle nic z tego nie zostało. Tylko szeroki, szczery uśmiech pod kaskiem. Już wcześniej doświadczyłem tego uczucia w Ducati Scrambler czy Harley-Davidson w trybie relaksacyjnym. Ale rzadko tak wyraźnie jak tutaj. Dlaczego? Bo Svartpilen porywa wszystkie zmysły w niepowtarzalny sposób – z umiarem, nigdy nie przytłacza, zawsze tak, że głowa nie ma czasu na myślenie o troskach.

Husqvarna pozycjonuje Svartpilen 801 jako uniwersalną miejską maszynę, która nie zatrzymuje się na krawężniku. Bazę stanowi znany równoległy twin 799 cm³ z Mattighofen, z przesunięciem czopa korbowego o 270°, 105 KM przy 9.250 obr/min, 87 Nm przy 8.000 obr/min. Podwozie – kratownicowa rama z chromowo-molibdenowej stali – waży na sucho jedynie 181 kg, wysokość siedzenia wynosi 820 mm, a zbiornik mieści 14 litrów. Z przodu pracuje 43-mm widelec USD WP-APEX (140 mm skoku, regulacja tłumienia odbicia i kompresji), z tyłu amortyzator WP-APEX Monoshock (150 mm, regulacja tłumienia odbicia i napięcia wstępnego). 300-mm podwójne tarcze z radialnymi zaciskami czterotłoczkowymi z przodu, 240 mm z tyłu. Fabrycznie dostępne są Cornering-ABS, kontrola trakcji i trzy tryby jazdy (Street, Sport, Rain); opcjonalny pakiet Dynamic oferuje Anti-Wheelie, MSR i Quickshifter w kilku stopniach. Ceny rynkowe? W Niemczech oferty zaczynają się od 9.891 €, w Austrii od 9.499 € – jak na motocykl z takim wyposażeniem, to niemal nieprzyzwoicie tanio. Aktualne oferty na rynku znajdziesz tutaj.

Pierwsze, co rzuca się w oczy: nie potrzebujesz obrotomierza. Silnik reaguje tak płynnie, że zawsze czujesz, gdzie aktualnie pracuje. Manetka gazu i tylne koło – to wszystko wydaje się jednym, spójnym organizmem. Na dole mocny, na górze zaskakująco dziki. Na co dzień poruszasz się głównie w średnim zakresie obrotów, rzadko kręcisz wysoko – aż do momentu, gdy dasz mu popalić. Wtedy spokojny glider zmienia się w sportowe naked, które bez problemu dotrzymuje kroku innym maszynom o mocy 100 KM. Quickshifter działa płynnie, a skrzynia biegów przełącza się czysto. Akustycznie opcjonalny tłumik Akrapovic z akcesoriów Husqvarna zapewnia ciepłe, pełne brzmienie – obecne, ale nie irytujące.

W trybie relaksacyjnym Svartpilen to prawdziwy cruiser. Łatwo się prowadzi, pozostaje stabilna i wybacza zgrubne ruchy kierownicą. Siedzenie zapewnia tyle informacji zwrotnych, że czujesz się połączony, nie tracąc komfortu. Zmienisz tryb w głowie, a ona pokazuje swoje drugie oblicze: napięta, zwinna i chętna do precyzyjnego pokonywania szybkich odcinków. Czujesz, że ustawienia opracowali testerzy Husqvarna, którzy sami lubią mocno dodawać gazu. Zestrojenie nie jest ekstremalnie sportowe, ale praktyczne – i to właśnie jest w niej pociągające.

Cornering-ABS, precyzyjna kontrola trakcji, Quickshifter, wybieralne tryby jazdy – wszystko jest na swoim miejscu i działa jak należy. Ciekawe jest to, że w codziennym użytkowaniu szybko zapominasz, że te wspomagacze są aktywne. Svartpilen daje tak duże mechaniczne poczucie pewności, że rzadko zaglądasz do menu. Wyświetlacz TFT jest jasny, kontrastowy, a podświetlane przyciski sprawiają, że w nocy nie musisz się zastanawiać.

Krzywizna kierownicy z poprzeczką, wyprostowana pozycja siedząca – wszystko doskonale pasuje do koncepcji. Bez problemu radzi sobie nawet na szutrowych drogach. Fabrycznie zamontowane opony Pirelli MT-60 RS z półterenowym bieżnikiem to obietnica: asfalt to ich strefa komfortu, ale gdy droga prowadzi dalej, jesteś gotowy. Oferują dobrą przyczepność w zakrętach, ale są nieco stabilniejsze i mniej skłonne do szybkiego składania niż czysto sportowe opony – to kwestia gustu. Są jednak pewne uwagi: lustra skierowane w dół wyglądają ostro, ale zmuszają cię do oderwania wzroku od drogi. Wizualnie nie radzi sobie dobrze z rozwiązaniami bagażowymi – niezależnie od tego, czy są to oryginalne akcesoria czy zamienniki, psują nieco linię. Kto chce podróżować, powinien raczej sięgnąć po plecak.

Ducati Scrambler 800 wygląda bardziej stylowo, ale brakuje jej mocy na górze i jest wyraźnie droższa. Naked bikes, takie jak KTM 990 Duke, oferują podobne osiągi, ale zawsze trochę cię popychają. To niesamowite, jak małe różnice mogą zmienić charakter motocykla. Modele Triumph Street Scrambler są seksowne, ale nie oferują tej samej dynamiki jazdy co Svartpilen. Svartpilen wypełnia niszę: potrafi być sportowa, nie zmuszając cię do ciągłej jazdy na krawędzi, i potrafi zwolnić tempo, nie stając się nudna.