Aprilia Tuono 457 Test 2025

No proszę, Tuono 457 zaskoczyła nas podczas prezentacji na zapleczu Wenecji. Nieliczni testerzy, którzy w zeszłym roku mieli już okazję pojeździć RS 457, mniej więcej wiedzieli, czego się spodziewać, ale zdecydowana większość ekipy była po prostu zdumiona, jak sportowo daje się prowadzić nagi odpowiednik tego modelu. 457 to znacznie więcej niż pragmatyczny wypełniacz luki w ofercie: Aprilia ma teraz Tuono do każdego modelu RS (125, 457, 660, 1100). Pytanie, które często padało przed testem - po co komu Tuono w kategorii A2, skoro i tak można zdławić 660-tkę - po jeździe już nie wracało. 457 jest po prostu tak dobrze dopracowana pod kątem klasy 48 KM, że żadna większa maszyna z ograniczonikiem nic tu nie ugra. A do tego jest wyraźnie tańsza.

Dwucylindrowiec w sportowym sensie oczywiście przewyższa każdy jednocylindrowiec, ponieważ z racji konstrukcji jest żywotniejszy i mniej nierówny. Dzięki temu jednostka napędowa nie wprowadza niepokoju do podwozia i budzi żądzę szybkiej jazdy. Zaskakujące może być to, że mały silnik nie miał żadnego problemu, by nawet na szóstym biegu przy 2000 obr/min zupełnie spokojnie i bez szarpnięć płynąć przez miasto, a potem na wyjeździe z miasta bez zająknięcia przyjąć gaz i rozwinąć pełną moc. Dopiero w okolicach 9000 obr/min dawały się odczuć wibracje, których nie chciałoby się doświadczać godzinami. Kto z pełnym gazem pokona tysiąc kilometrów nad morze, temu wibracje mogą w końcu zacząć działać na nerwy, ale dla wszystkich innych zastosowań to żaden temat. Zdecydowanie tematem jest jednak żywotność silnika w połączeniu z automatyczną skrzynią biegów. O rany, Tuono 457 dała się tak wystrzelić w górach, że z radości ryczało się w kasku. Łakomy silnik, perfekcyjnie dobrane przełożenia skrzyni biegów, sportowo surowy dźwięk i quickshifter, który przy dokładaniu gazu działał znakomicie - to wszystko razem dawało koktajl, który wywoływał w ciele euforię. To, że quickshifter przy wolnej jeździe tracił swój błysk, głównie przy zmianie na wyższy bieg, i działał trochę niepewnie, można mu wybaczyć, ponieważ jego głównym zadaniem jest odciążenie jeźdźca przy ostrym dokładaniu do pieca i skracanie czasu zmiany biegów, podczas gdy przy cruisowaniu i spokojnej jeździe automat w zasadzie tylko maskuje lenistwo kierowcy.

Istotny udział w sportowych osiągach Tuono 457 miało też podwozie. Maszyna jest kompaktowa i niezbyt ciężka (175 kg z pełnym bakiem). Wahadło jest zamocowane w obudowie silnika. Elementy zawieszenia być może nie są najbardziej komfortowe na tej planecie, ale reagują wystarczająco czule, dobrze radzą sobie z twardymi obciążeniami i dają zaskakująco dużo informacji zwrotnej, a przede wszystkim stabilności. Chętnie zacytuję tu Grammera Klausiego: „Tylko stabilny motocykl jest szybkim motocyklem”. A ponieważ hamulec działał bardzo dobrze zarówno pod względem dozowania, jak i siły hamowania, latanie po winklach było po prostu, jak to się mówi, poezją. Mieliśmy ze sobą dwóch amerykańskich zawodników wyścigowych, którzy cisnęli tak mocno, że z zewnątrz trudno było uwierzyć, że Tuono 457 to maszyna w kategorii A2. Klasowy brak mocy dawał się odczuć tylko wtedy, gdy pod górę na krótkich prostych między zakrętami trochę brakowało tchu. Na wyjściu z zakrętu wszystko było jeszcze w porządku, ale potem czuło się już, że moc silnika ma swoje granice. No jasne. Musi być różnica między 457-ką a 1100-ką.

Podsumowując, Tuono 457 to prawdziwe wzbogacenie sportowego segmentu A2 i śmiem twierdzić, że Aprilia w tej klasie nie musi obawiać się żadnego rywala i w testach porównawczych wejdzie na najwyższy stopień podium. Pozostaje czekać z niecierpliwością.