10 legendarnych motocykli dwusuwowych, które przeszły do historii

Motocykle dwusuwowe maj zupełnie wyjtkowy charakter: niska masa, spontaniczne oddawanie mocy, charakterystyczny dźwik i oczywiście niepodrabialna niebieska chmura z wydechu. Wiele najsłynniejszych dwusuwów wywodzi si wprawdzie ze sportu wyczynowego, ale również na drogach powstały maszyny, które ukształtowały całe pokolenia. Niektóre z nich wciż można znaleź na rynku wtórnym. Wybraliśmy dziesi szczególnie legendarnych dwusuwów.

Yamaha RD 350 YPVS to dla wielu dwusuwowy motocykl drogowy w czystej postaci. Jej chłodzony ciecz dwucylindrowy silnik łczy nisk mas z imponujc jak na tamte czasy moc oraz charakterystyk, która bardzo wyraźnie daje jeźdźcowi zna, kiedy silnik wchodzi w swój ulubiony zakres obrotów. System sterowania wylotem YPVS uczynił RD bardziej kulturaln od poprzedniczek, nie odbierajc jej typowego dwusuwowego charakteru. Dziś to pożdany klasyk, ale wciż maszyna, któr naprawd si jeździ, a nie tylko wystawia.

Mało który motocykl końca lat 80. i pocztku lat 90. przeniósł na drogi publiczne tyle atmosfery Grand Prix co Suzuki RGV 250 Gamma. Kompaktowy dwusuwowy silnik V2, niska masa i ostre jak brzytwa podwozie sprawiły, że fascynowało nie tyle absolutn moc maksymaln, co cał swoj koncepcj. RGV wymagało obrotów, zaangażowania i jeźdźca gotowego do pracy skrzyni biegów. Jego technika posłużyła później za baz dla kolejnej dwusuwowej legendy: Aprilii RS 250.

Aprilia RS 250 była poniekd wielkim finałem homologowanych do ruchu drogowego dwusuwowych sportowców. Z silnikiem V2 pochodzcym z Suzuki RGV, włoskim know-how w zakresie podwozia i wygldem wprost nawizujcym do Grand Prix była w latach 90. prawdziwym motocyklem marzeń. Jej fenomen wynika do dziś nie tyle z suchych danych, co z połczenia niskiej masy, precyzyjnego prowadzenia i eksplozywnego oddawania mocy. Dobre egzemplarze s dziś odpowiednio poszukiwane.

Dla niezliczonych nastolatków Aprilia RS 125 była pierwszym motocyklem, który naprawd dawał poczucie jazdy pełnowymiarow maszyn wyścigow. Pełne owiewki, aluminiowa rama, sportowa pozycja i żywotny dwusuwowy jednocylindrowiec uczyniły z niej motocykl z plakatu całego pokolenia. Zwłaszcza w odblokowanej wersji RS oferowała osigi wykraczajce daleko poza to, co dziś kojarzymy z klas 125. Jednocześnie szybko uczyła właścicieli, że dwusuwy wymagaj troski, ciepłego oleju, a czasem także klucza.

Jeśli Aprilia RS 125 była rozsdnym włoskim marzeniem młodości, to Cagiva Mito była jego wyjtkowo ekstrawaganck odmian. Późniejsze wersje wizualnie nieomylnie przypominały Ducati 916 i wygldały raczej jak egzotyczny supersport niż model na start po zdaniu prawa jazdy. Do tego dochodził zadziorny silnik dwusuwowy, wysokie obroty, a we wczesnych wersjach nawet siedmiobiegowa skrzynia. Mito uosabiała epok, w której producenci wkładali w 125-tki wysiłek dziś niemal niewyobrażalny.

Nie każde dwusuwowe marzenie miało pełne owiewki. Yamaha DT 125 była dla pokoleń pocztkujcych jednym z najbardziej wszechstronnych motocykli w ogóle. Lekka, bezproblemowa, wystarczajco terenowa na polne drogi i zarazem wystarczajco praktyczna na dojazdy do szkoły, pracy czy codzienne przemieszczanie si po mieście. Jej jednocylindrowy dwusuw oferował dokładnie t mieszank łagodnego dołu i dodatkowego kopa na wyższych obrotach, która czyni dwusuwy tak zabawnymi. DT była mniej egzotyczna niż RS czy Mito za to realnie osigalna dla znacznie wikszej liczby ludzi.

Kawasaki H2 750 należy do maszyn, które ugruntowały dzik reputacj dużych dwusuwów. Na pocztku lat 70. Kawasaki połczyło trzycylindrowy dwusuw o pojemności 750 cm³ ze stosunkowo prostym podwoziem, tworzc motocykl, którego silnik zdawał si zawsze o krok wyprzedza reszt maszyny. Potżny kop, niska masa i charakterystyczne brzmienie trzycylindrowca uczyniły H2 ikon. Dziś to znacznie bardziej obiekt kolekcjonerski niż motocykl na co dzień, ale jej legenda wciż żyje.

Suzuki GT 750 udowodniło, że dwusuw nie musiał oznacza czegoś małego, nerwowego i bezkompromisowego. Duży trzycylindrowiec był chłodzony ciecz i zaprojektowany jako komfortowy motocykl drogowy. Tym samym GT reprezentowało zupełnie inne podejście do dwusuwa niż późniejsze lekkie maszyny sportowe. Masywny wygld przyniósł mu w krajach niemieckojzycznych legendarny przydomek Wasserbüffel (wodny bawół). Właśnie ten kontrast midzy dużym motocyklem turystycznym a dymicym dwusuwowym trzycylindrowcem czyni go do dziś tak wyjtkowym.

Vespa PX pokazuje chyba lepiej niż jakikolwiek inny pojazd z tej listy, że silnik dwusuwowy był czymś znacznie wicej niż tylko rozwizaniem technicznym dla szybkich motocykli. Przez dziesiciolecia różne modele PX kształtowały krajobraz ulic Europy i wielu innych regionów świata. Chłodzony powietrzem silnik dwusuwowy, rczna zmiana biegów i charakterystyczne stalowe nadwozie uczyniły Vesp przeciwieństwem coraz bardziej skomplikowanych motocykli i skuterów. Do dziś istnieje ogromna scena skupiona wokół oryginalnych egzemplarzy, renowacji i tuningu a mało który dwusuw jest tak mocno zakorzeniony w kulturze.

Mało który jednoślad z silnikiem budzi w Austrii tyle emocji co Puch Maxi. Nie był to motocykl sportowy ani techniczna sensacja, lecz dla niezliczonych nastolatków po prostu pierwszy krok ku zmotoryzowanej wolności. Mały silnik dwusuwowy miał prost konstrukcj, był wytrzymały, a przede wszystkim doskonale nadawał si do samodzielnego dłubania, majsterkowania i nie zawsze całkiem legalnego wyciskania z niego nieco wicej mocy. Właśnie dlatego Maxi żyje do dziś: jako oldtimer, obiekt tuningu, pojazd na co dzień i toczcy si kawałek austriackiej kultury młodzieżowej.

Trudno o bardziej różne motocykle. Puch Maxi i Kawasaki H2 dziel całe światy, podobnie jak Vesp PX i Aprili RS 250. Łczy je jednak to, że nie były jedynie produktami technicznymi. Symbolizuj określone etapy życia, pokolenia i kultury motocyklowe. Właśnie w tym tkwi szczególna fascynacja klasycznymi dwusuwami: pamita si nie tylko, jak jeździły, ale też jak brzmiały, pachniały i jakie dawały odczucia.