Moto Morini X-Cape 1200 w teście

Przy pierwszym uruchomieniu przed kolegami sprawa była jasna: Moto Morini X-Cape 1200 potrafi zrobi show. Silnik V2 nie chrzka grzecznie do życia, lecz odchrzkuje si jak włoski operowy śpiewak w skórzanej kurtce i złym humorze. Przy piciu stopniach, mżawce i drogach wygldajcych, jakby wypolerowano je szarym mydłem, ten akustyczny pokaz siły był mi pocztkowo nawet na rk. Motocykl, który tak brzmi, sprawia wrażenie dużego, silnego i pewnego siebie. Ale już po pierwszych dłuższych odcinkach imponujcy wystp zamienił si w prawdziw prób dla uszu. Genialny przy odpalaniu, mczcy podczas podróży. Ochronniki słuchu to tu nie zalecenie dla miczaków, lecz rozsdne wyposażenie dla ludzi, którzy chc jeszcze wieczorem spokojnie posiedzie u gospodarza.

X-Cape 1200 nie chce tylko sprawia wrażenia dużego, chce też gra w wielkiej lidze adventure. Silnik, według producenta, ma 1187 ccm, około 125 KM i mocny moment obrotowy, do tego duży bak, wysok pozycj siedzenia, szerok kontrol na kierownicy oraz wyposażenie, które naprawd docenia si na długich trasach. Grzane manetki, podgrzewana siedzina, tempomat, duży wyświetlacz, różne tryby jazdy, kontrola ciśnienia w oponach, connectivity i praktyczne złcza pokazuj jasno: tu zbudowano nie tylko motocykl, tu skompletowano narzdzie podróżnicze. Nasz zważony egzemplarz wykazał jednak 287,5 kilograma masy mokrej. Ta liczba nie przygniata ci w pierwszym zakrcie, ale na parkingu. Przy manewrowaniu Morini nie jest lekkim butem trekkingowym, lecz raczej metalow walizk ekspedycyjn. Gdy pchasz j do tyłu z lekko pochyłego miejsca parkingowego, od razu wiesz: to nie motocykl do delikatnych gestów symbolicznych. Gdy jednak już si toczy, zaskakujco dobrze ukrywa swoj wag. Nie magicznie dobrze, ale uczciwie dobrze.

Optycznie Moto Morini X-Cape 1200 prezentuje si zdecydowanie lepiej, niż można by oczekiwa przy trzeźwym spojrzeniu na cen i pozycjonowanie. Nie wyglda tanio, nie sprawia wrażenia zlepka czści, nie jest motocyklem, który musi si sprzedawa wyłcznie rozsdkiem. Linie s wyraziste, przód ma prezencj, proporcje si zgadzaj, a wszdzie znajdziemy małe detale designu pokazujce, że komuś zależało nie tylko na funkcjonalnym adventure, ale na motocyklu z twarz. Szczególnie pozytywnie zwróciła moj uwag jakoś wykonania. Powierzchnie lakieru wygldaj porzdnie, elementy montażowe siedz czysto, faktura elementów obsługi pasuje. Także małe detale, jak czysto zintegrowane elementy owiewek, spójne powierzchnie, kompozycja wokół kokpitu i cała stylistyka z perspektywy jeźdźca, przekazuj wicej wartości, niż niejeden krytyk marki by si spodziewał. Morini nie gra tu roli chłodnego perfekcjonisty, lecz uroczego aktora charakterystycznego. Ma kanty, ma mas, ma głos. Ale ma też styl.

Najmocniejszym rozdziałem tego motocykla jest dla mnie zdecydowanie podwozie. W pełni regulowany widelec typu upside-down oraz amortyzator dostarczaj dokładnie tej mieszanki, któr tak trudno trafi w tej klasie. Na zimnych, mokrych drogach X-Cape nie była nerwowa, nie była drewniana ani gbczasta. Sunła po asfalcie jak doświadczony przewodnik górski po mokrej skale: spokojnie, wiżco, z subteln informacj zwrotn. Przy 14 stopniach i słońcu mogła pokaza, że komfort nie oznacza automatycznie ospałości. Prowadzona sportowo pozostaje czysta na cigu, przechyla si przewidywalnie w promień i buduje zaufanie. Szczególnie z przodu dociera wystarczajco dużo informacji, by nawet przy zmiennej przyczepności nie liczy ślepo na szczście, lecz jecha świadomie. To wielka zaleta Morini: rozmawia z tob. Nie poetycko, nie przesadnie subtelnie, ale wystarczajco jasno, by dawa pewnoś nawet na złej drodze.

Także hamulec spisuje si bardzo porzdnie. Daje si dobrze dozowa, nie zaciska histerycznie i buduje ciśnienie hamowania w przewidywalny sposób. Dokładnie tego potrzeba przy deszczu, zimnych oponach i śliskim asfalcie. Przy dynamicznej jeździe instalacja wydaje si wystarczajco mocna i stabilna, by szybkie odcinki drogi krajowej nie tylko jakoś przetrwa, lecz aktywnie w nich uczestniczy. Morini przekazuje przy hamowaniu zaufanie, a to przy motocyklu tej klasy wagowej ma ogromne znaczenie. Pozytywnie zaskoczyła mnie także automatyczna skrzynia biegów. Zwłaszcza na dłuższych odcinkach taki detal szybko przechodzi z zabawki do realnego zysku komfortu. Morini zmienia biegi w gór i w dół wystarczajco czysto, by nie zakłóca płynności jazdy. Toczysz si przez miejscowości, wycigasz na prost, pozwalasz V2 pracowa i przelatujesz przez biegi bez wikszej ceremonii. To pasuje do charakteru: mniej finezyjnego supersportu, wicej mocnego sprztu podróżniczego z solidnym rzemiosłem.

Silnik jest najbardziej emocjonalnym, a zarazem najbardziej dwuznacznym elementem X-Cape 1200. Na papierze prezentuje si pewnie. W siodle deklarowane 129 KM nie odczuwa si jednak jako aż tak potżne. Zgadujc na ślepo, wskazałoby si raczej na 110 KM. Prawdopodobnie wynika to mniej z braku ochoty spalania, a bardziej z ogólnej wagi i raczej turystycznego przełożenia doznań z jazdy. Na dole i w środkowym zakresie V2 pracuje przyjemnie, pewnie i z charakterem. To nie bezemocjonalny silnik-odkurzacz, lecz mechaniczny towarzysz z klatk piersiow. Ale kto oczekuje od dużego V2 brutalnego ciosu piści, nie znajdzie pełnej eskalacji. X-Cape cignie solidnie, ale brzmi bardziej dramatycznie, niż faktycznie przyspiesza. Motocykl, który przemawia głosem operowym, ale w siłowaniu na rk wygrywa raczej solidnie niż sensacyjnie.

Pod wzgldem wyposażenia Moto Morini śmiało wjeżdża do strefy komfortu dużych adventure. Grzane manetki, podgrzewana siedzina, tempomat, duży wyświetlacz TFT, tryby jazdy, kontrola ciśnienia w oponach, złcza USB, connectivity, regulowana szyba i inne praktyczne funkcje robi w codziennej jeździe wiksz różnic, niż czsto si przyznaje przy wspólnym stole. Przy piciu stopniach i mżawce grzane manetki to nie fantazja luksusowa, lecz pielgnacja duszy. Podgrzewana siedzina latem brzmi jak poezja katalogowa, ale w zimn wiosn - jak cywilizacja. Dokładnie tu leży centralny urok X-Cape 1200. Moto Morini pakuje wyposażenie, które nie wydaje si skpe. Nie ma si cigle wrażenia siedzenia na wersji podstawowej, której dobre życie trzeba dopiero wpoi po studiowaniu listy akcesoriów. Wiele po prostu jest już na miejscu. I to zmienia nastrój w siodle. Ruszasz, korzystasz z funkcji, cieszysz si wyposażeniem i nie myślisz cigle o tym, czego mogłoby brakowa.

W codziennej jeździe X-Cape punktuje wygodn pozycj siedzenia, dobrym przegldem i przyzwoit ochron przed wiatrem. Szeroka kierownica daje kontrol, siedzenie oferuje wystarczajcy komfort na dłuższe odcinki, a motocykl szybko czuje si swojsko w trasie. Obsługa nie wydaje si przesadnie skomplikowana, najważniejsze funkcje s dostpne, a Morini ułatwia jeźdźcy zachowanie koncentracji nawet w złej pogodzie. Dokładnie to było decydujce w naszym teście. Przy zimnie, wilgoci i śliskich warunkach drogowych oddziela si prawda katalogowa od prawdziwej prawdy motocyklowej. Grupa docelowa jest jasna: jeźdźcy szukajcy dużego adventure z bogatym wyposażeniem, charakterem V2, dobrym podwoziem, ładnym wygldem i własnym stylem. Kto dużo manewruje, jest bardzo niskiego wzrostu lub oczekuje maksymalnej lekkości, powinien wcześniej uczciwie usiś i popcha motocykl. Kto jednak chce dojrzałego, komfortowego, a mimo to sportowo przydatnego adventure, znajdzie w X-Cape 1200 zaskakujco mocny pakiet całościowy.

Osobnym bohaterem drugoplanowym tej trasy był Nolan X-904 Ultra Carbon. Na papierze oferuje skorup Ultra-Carbon, wielogstościowy EPS, ECE 22.06, zapicie D-Ring i wag około 1500 gramów. W praktyce przekonało mnie przede wszystkim dobre dopasowanie i bardzo lekkie odczucie noszenia. Zakładasz go i po krótkim czasie prawie o nim nie myślisz. Duża szybka Ultrawide daje szerokie pole widzenia, zintegrowana blenda przeciwsłoneczna jest łatwa w obsłudze, wentylacja, Pinlock, osłony przed wiatrem i oddechem pasuj dobrze do wymagań turystycznych. Pomyślano też o osobach noszcych okulary i użytkownikach N-Com. Jeden detal jednak irytuje: przypinanie końcówki paska do klipsa jest niestety mozolne. Poza tym Nolan sprawia wrażenie wysokiej jakości, komfortowego i wyraźnie skrojonego pod długie dni w siodle.

Trasa zaplanowana z Calimoto była wspaniale uczciwym poligonem doświadczalnym. Pierwszego dnia jechaliśmy przy niecałych 10 stopniach i lekkiej mżawce przez Wechselgebiet: chłodne powietrze, mokre drogi, ciemne lasy i ten surowy przedalpejski nastrój, który natychmiast stawia wymagania człowiekowi i maszynie. Drugiego dnia region pokazał si znacznie bardziej pojednawczo. W słońcu i przy około 15 stopniach trasa prowadziła w kierunku Hohe Wand, gdzie szeroki widok i ciepłe powietrze dały idealne zakończenie. Dokładnie takie trasy czyni test wartościowym: różne warunki, prawdziwe drogi i krajobrazy, które nie s tylko tłem, lecz staj si czści doznań z jazdy.

Link do trasy Calimoto