SW Motech PEAX Rackless en Dowatek intensieve test

Een week hard enduro, vier landen, 1.618 kilometer van de Zwarte Zeekust bij Boergas tot aan de Middellandse Zee, op de Galičica-pas omhoog tot 1.994 meter. Wie zo'n afstand off-road rijdt, leert heel snel welke accessoires een zegen zijn en welke alleen goed klinken als barpraat. Op mijn GasGas EC 350F had ik twee nieuwigheden gemonteerd: het bagagesysteem PEAX Rackless van SW-Motech en beschermingsonderdelen van Dowatek. Meteen even vooraf, om misverstanden te voorkomen: dit is geen verkooppraatje à la koopjesbustocht. De waarheid: beide hebben me overtuigd, een ervan met een knutseloplossing waarvoor elke ingenieur zich zou schamen. Maar laten we bij het begin beginnen.

Op een tour met etappes van 250 tot 380 kilometer en tien tot elf uur in het zadel telt elke gram die niet aan je schouders hangt. Precies daarom wilde ik de PEAX Rackless hebben. Het gaat om een dragerloos zadeltassensysteem voor sportenduro's: het werkt zonder starre koffersteunen en zit direct op de achterkant. Bij mij gaat er alles in wat anders op je rug plakt: water, camera, telefoon, al die videospullen. Op het lichaam blijft niets. De reden: een vrij bovenlichaam werkt staand losser, en losse armen sparen over de dag enorm veel kracht. Waterdicht is de tas bovendien. Bevrijdend!

Ik denk dat ik de enige ben die dit systeem zo monteert. Normaal hoort er aan elke kant een tas en komt er bovenop nog een staarttas. Ik heb maar één kant genomen. Ziet er een beetje vreemd uit, maar past precies bij mijn bagage, en lege tassen meeslepen alleen zodat de achterkant eruitziet als in de folder, vind ik te dom. De toegang bevalt me: één handgreep bovenaan en de tas is open. Binnenin is hij rood en niet zwart, zodat je je spullen ook vindt als het snel moet gaan. Een detail, maar juist zulke details bepalen onderweg of je goed of slecht gehumeurd bent. De complete set met tegenhanger en staarttas komt later op mijn BMW R 12 G/S. Ik ben benieuwd.

Er bestaan andere ophangsystemen en ik ken hun probleem. Tijdens mijn laatste tour in Colorado had ik tassen zonder stabiliserende plaat gemonteerd. Het resultaat: de spullen bewegen voortdurend en knallen je bij elk hobbeltje tegen je achterwerk en je rug. De PEAX heeft achter de tas een basisplaat. Aan de ene kant is dat een extra, omvangrijk onderdeel. Aan de andere kant gaat het uittrekken en inschuiven van de binnentas daardoor veel makkelijker, en vooral houdt de plaat de bagage weg van de band. Juist op een slanke hard enduro, waar achterop niets is waartegen een tas kan leunen, bungelt die anders vroeg of laat in het achterwiel. Voor mij weegt het voordeel duidelijk zwaarder. Op de eerste dag had ik het systeem wel verkeerd gemonteerd, het zat in de weg bij staand rijden. Op de tweede dag omgebouwd, sindsdien rust.

Nu de biecht. Omdat ik maar één tas rijd, mis ik de tegenhanger waarop het systeem normaal steunt. Onderaan houden de twee meegeleverde riemen het vast, de rest doet de tiewrap-variant van ingenieur NastyNils. Eén keer is de tiewrap gebroken, sindsdien rijd ik er drie. Houdt. Dat is mijn geknoei en geen fout van de fabrikant. Eén echte wens blijft toch: de riem die de tas op het eind compact samentrekt, houdt hem vast via spanning, dus krachtgesloten. Ik zou liever hebben dat hij van onder naar boven liep en de tas vormgesloten omsloot, zodat hij er helemaal niet uit kan glijden. Het voordeel van de huidige oplossing: het gaat echt snel. En eerlijk moet ik ook zijn over de schuurplekken. Een deel komt van het transport, omdat ik de motor verkeerd had vastgesjord. Het andere deel komt van het systeem zelf. Daar kan ik mee leven.

De tweede ontdekking van het jaar heet Dowatek. Achter de naam zitten Martin Dosch en Kaspar Waldherr, twee ontwikkelingstechnici uit Opper-Beieren, zelf enduristen in hart en nieren en titelsponsor van de DOWATEK Hard Enduro Series Germany. Ik heb het merk dit jaar voor mezelf ontdekt en ben enthousiast over de productkwaliteit en pasvorm. Alles past precies, alles is stevig. Mijn kijk op beschermingsonderdelen is overigens niet heldhaftig. Ik monteer ze niet omdat ik zo wild rijd, maar omdat ik lui ben: 'Gewoon, ik wil de hele week geen moersleutel aanraken.' Op een tour waarbij de karavaan elke dag verder trekt, kun je geen dag overslaan. Als bij een omvaller een van de klassieke onderdelen kapotgaat, sta je mooi te kijken. De kettinggeleider op mijn GasGas komt ook van Dowatek en maakt de motor nog een tikje robuuster. Zorgeloos rijden is de echte luxe.

Verplicht is de bescherming voor het koppelingsdeksel en het ontstekingsdeksel. De motordeksels zijn kwetsbaar, en een steen of een omvaller waarbij het schakelpedaal of het rempedaal zich in het deksel boort, is genoeg voor een gat. Dan loopt de olie eruit en is de tour voorbij. Is dat overdreven voor een begeleide reis? Nee! We zijn puinhellingen afgereden, en bij stenen geef ik nauwelijks gas en rol ik gewoon overal overheen. Dan mag het onderaan best eens knallen. Precies daarvoor is dat spul er.

Bij de remschijven rijd ik twee verschillende concepten. Voorin zit een bescherming van taaie speciale kunststof, die de schijf afschermt tegen takken en zijdelingse klappen. Achterin werkt de Factory remschijfbescherming V2.2, een massief gefreesd onderdeel van aluminium dat schijf en remklauw beschermt tegen stenen. De eigenlijke reden waarom ik hem heb genomen, is echter een andere: bij het inbouwen van het achterwiel dient hij als geleiding. Alles blijft op zijn plek, het wiel glijdt er zo in, in plaats van dat je met z'n drieën in de modder knielt en vloekt. Wie ooit off-road een achterwiel heeft ingepast, weet waar ik het over heb. Op deze tour heb ik gezien hoe snel er bij een tankstation vijf man in een kring rond een motor staan en iedereen het beter weet. Uiteindelijk past alles wel. Maar elk onderdeel dat zo'n sessie inkort, is zijn geld waard.

Hand op het hart: beide merken hebben de tour overleefd en beide zou ik opnieuw monteren. De PEAX Rackless heeft mijn rijden veranderd, omdat ik de hele afstand zonder rugzak onderweg was. De flexibele basisplaat is het verschil met bungelende ophangtassen, de riem op het eind verdient een herziening, en wie maar één kant rijdt, heeft tiewraps en humor nodig. De Dowatek-onderdelen zijn van de onopvallende soort: je monteert ze, ze passen, en daarna denk je er niet meer aan. Wie met een sportenduro een lange tour rijdt en 's avonds liever een biertje drinkt dan sleutelt, zit met dit pakket goed. Wie alleen in het weekend twee uur in het bos speelt, kan ook met minder toe. Voor mij blijft allebei op de motor. Hup, het zadel in!

• SW-Motech
• Dowatek