Honda CB1000F 2026 Test: De Bol d\u2019Or is terug

De nieuwe Honda CB1000F ziet eruit als een groet uit de grote tijd van de AMA-superbikes, maar rijdt op het niveau van vandaag. De viercilinder duwt geweldig, het onderstel verrast en de sound is gewoonweg goddelijk.

Rome, 38 graden in de zon en voor mijn eigen persoon staat werkelijk Freddie Spencer. Aangenaam! Voor iemand wiens motorpassie beslissend gevormd werd door de Amerikaanse superbike-races van de vroege jaren tachtig, is dit natuurlijk waanzinnig. Spencer, Wes Cooley, Dave Aldana en Eddie Lawson gingen destijds tekeer op grote, wilde viercilinder-bakken. Precies daar ontstond voor mij de ware fascinatie voor deze motoren.

De CB750F, CB900F en later de CB1100F waren geen tere schepsels. Dat waren orgelkasten, musclebikes waarmee in de AMA-superbikeraces echt gevochten werd. Uitgangspunt waren seriemotoren met jarenzeventigtechniek, waarin enorm veel vermogen werd gepompt. Daar kwamen slicks bij. Het resultaat was, zoals Freddie Spencer met een zekere fonkeling in zijn ogen vertelde, niet altijd bijzonder stabiel.

Spencer vatte de nieuwe CB1000F prachtig samen. Qua uiterlijk is het een eerbetoon aan die tijd, technisch echter het resultaat van alles wat Honda sindsdien over motoren geleerd heeft. In zekere zin is ze "46 years in the making". Dat klopt precies. Je krijgt het gevoel van een voorbije tijdperk, maar niet de sponsachtige frames, koppige banden en wilde onderstelbewegingen daarvan.

Honda heeft de moed gehad om de Bol d\u2019Or nieuw leven in te blazen. En niet met zomaar een ronde koplamp, wat strepen op de tank en een geforceerd retro-verhaal van de marketingafdeling. De doorlopende lijn van tank, zijdeksels en staart doet daadwerkelijk denken aan de oude CB-F-modellen. De vrijliggende lijnvier, de verchroomde spruitstukken en de lange tank zorgen precies voor die presentie die een groot musclebike nodig heeft.

In mijn ogen is de CB1000F een schitterende, geweldige motor. Op het eerste gezicht was ik er meteen enthousiast over, tegelijkertijd bleef er echter een zekere nervositeit. Een machine kan er nog zo goed uitzien: als hij rijdt als een oude kast op wielen, blijft het plezier beperkt. Na de eerste kilometers was ik opgelucht. Hij rijdt zoals hij eruitziet.

Technisch is de CB1000F gebaseerd op de CB1000 Hornet. De 1.000 cm\u00b3 grote lijnvier komt oorspronkelijk uit de Fireblade van modeljaar 2017. In de Hornet levert deze motor 152 pk, in de CB1000GT is dat 150 pk. De F treedt daarentegen aan met 122 pk bij 9.000 tpm en 103 Nm bij 8.000 tpm.

In eerste instantie dacht ik natuurlijk: kom op zeg, waarom hebben ze er niet de 150 pk ingestopt? Zonde toch. Honda wilde echter geen extra streetfighter bouwen, maar een krachtige retro-roadster die zijn kolenschep al onderin en in het midden bijgooit. Daarvoor kreeg de motor mildere nokkenassen, aangepaste inlaatkanalen, een herziene airbox, een ander uitlaatsysteem en een nieuwe instelling van de motorbesturing. De aanzuigtrechters werden met 50 mm verlengd en slanker in diameter uitgevoerd. Ook de versnellingsbakoverbrenging werd aangepast: de eerste twee versnellingen zijn korter, de bovenste vier langer.

Na de rit moet ik zeggen: ze hadden absoluut gelijk. De viercilinder komt onderin krachtig tevoorschijn. Niet met een korte klap waarna je nerveus wacht op de volgende toerentalpiek, maar met een vrij lineair, vol verloop. Over het hele toerentalbereik is de motor uitstekend inzetbaar. Onderin duwt hij vol aan, in het midden legt hij er nog een schepje bovenop en bovenin wordt hij natuurlijk nog sterker. Voor de landweg is dat gewoonweg heerlijk.

Bij het zien van de megafoon-einddemper had ik aanvankelijk de vrees dat het uiterlijk wel klopte, maar dat het geluid vanwege Euro 5+ een beetje ingetogen zou uitvallen. Het tegendeel is waar. Dat ding klinkt geweldig. Vanaf het zadel krijg je het pulserende aanzuiggeluid en de uitlaat vanzelfsprekend extra mooi geserveerd. Maar ook toen de collega\u2019s voorbijreden, was de reactie eenduidig: man, dit is echt geweldig. De CB1000F klinkt niet kunstmatig opgeblazen of gewoon luid. Hij brult gretig, sportief en passend bij deze grote viercilinder.

De sound is gewoonweg goddelijk. Dat past ook zo goed omdat de Honda geen rijdende nostalgiekist wil zijn. Hij doet denken aan vroeger, maar hoeft zich technisch niet te vermommen als oude motor. De motor loopt schoon, reageert nauwkeurig op het gas en laat zich in het verkeer net zo soepel bewegen als bij het tot het uiterste gaan over het platteland.

Drie vooraf geconfigureerde rijmodi staan klaar: Standard, Sport en Rain. Daarbij komen twee vrij instelbare User-modi. Vermogen, motorrem en de met wheelie control gecombineerde tractiecontrole zijn telkens instelbaar. Een zesassige IMU levert de daarvoor benodigde bewegingsgegevens. Ook bochten-abs en detectie van het optillen van het achterwiel zijn aan boord.

De Rain-modus heb ik bij 38 graden en een droge weg niet uitgeprobeerd. Logisch. Ik ben eerst in de Sport-modus vertrokken, die me in het begin bijna wat te fel voorkwam. Dus schakelde ik naar Standard. Daar rijdt de Honda helemaal smooth, zacht en vol. Vooral bij het rondscharrelen in de stad is het verbazingwekkend hoe beschaafd deze grote viercilinder zich kan gedragen.

Na de eerste vijf kilometer was ik aan de machine gewend geraakt en schakelde ik terug naar Sport. Ondergetekende wil immers niet zomaar wat vermogen, maar het maximum dat in zo\u2019n motortje zit. En toen klopte het echt. De gaspedaalrespons wordt directer, de motor schreeuwt heerlijk los en de F versnelt heftig, zonder oncontroleerbaar te worden.

De quickshifter behoort niet tot de standaarduitrusting, maar is accessoire. De handgeschakelde bak functioneert weliswaar uitstekend. De anti-hopping-koppeling gaat licht, de versnellingen schakelen netjes in en niemand hoeft zich zonder schakelassistent te kwellen. Toch is mijn advies volkomen duidelijk: absoluut bestellen!

Met de schakelautomaat krijgt de hele rijervaring nog een nuance meer gretigheid en sportiviteit. Hij functioneert in Standard net zo overtuigend als in Sport en past perfect bij het karakter van de machine. Want de CB1000F is weliswaar een retromotor, maar geen oude motor.

In Oostenrijk kost de quickshifter volgens de presentatie 225 euro. Bij die prijs hoef je niet lang na te rekenen. Het Sport-pakket, inclusief koplampkuip, radiatorrooster, zijdelingse protectoren, olievuldop en quickshifter, kost 1.199 euro. Het Comfort-pakket met comfortzadel, tankbeschermer en verwarmde handvatten ligt op 700 euro, het Travel-pakket met twee zijtassen en een tanktas op 830 euro.

Bij het onderstel verwachtte ik, om welke reden dan ook, een eerder zachte en misschien wat vage afstelling. Weer zat ik ernaast. Voorin werkt een volledig instelbare 41 mm Showa SFF-BP-USD-vork, achterin een Showa-veerpoot met Pro-Link-ophanging, instelbare voorladen en stuiterdemping.

Ik heb niets aangepast. Met mijn inmiddels helaas te melden 85 kg paste de standaardafstelling uitstekend. Rond Rome waren de wegen landschappelijk goddelijk, maar wat het wegdek betreft soms behoorlijk brutaal. Gaten, scheuren en aardig wat oneffenheden joegen het onderstel echter geen angst aan. De Honda streek de grootste rotzooi comfortabel glad.

Zodra het asfalt beter werd en ik harder gas gaf, was de nodige stevigheid aanwezig. De machine bleef stabiel, gaf zeer goede terugkoppeling en liet zich veel sportiever besturen dan zijn klassieke vorm doet vermoeden. Precies deze bandbreedte heeft me positief verrast. Comfort over slecht wegdek, precisie en rust bij het aanpakken in de twisties: dat is eersteklas.

Een wezenlijk aandeel in dat vertrouwen heeft de originele bandenset. Honda voorzag de testmotoren van de Bridgestone Battlax S22, een band waar ik helemaal weg van ben. Die biedt moorddadige grip, ondersteunt de wendbaarheid en geeft zoveel vertrouwen dat je de F na een korte gewenningsperiode echt als een bezetene door de bochten kunt jagen.

Af en toe vroeg ik me bij het optrekken af of de tractiecontrole had ingegrepen of dat ikzelf gewoon zo waanzinnig goed was geweest. Op het display heb ik op dat moment natuurlijk niet gekeken. Vermoedelijk regelde de elektronica mee, maar dan zo onopvallend dat de flow niet werd verstoord. Dat is precies het juiste soort moderne techniek voor zo\u2019n motor. Ze staat paraat, let op de achtergrond en slaat je niet bij elke gelegenheid met de liniaal op de vingers.

Voorin grijpen radiaal gemonteerde Nissin-vierzuigerklauwen op twee zwevend gelagerde 310 mm schijven. Dat is niet de volledige supersport-waanzin, maar een eerder conservatief gedimensioneerd systeem. Toch was ik absoluut tevreden. De rem laat zich mooi doseren, bouwt voldoende kracht op en wordt ondersteund door het bochten-abs. Er zijn ongetwijfeld nog agressievere systemen met een brutalere eerste beet. Bij de CB1000F zou meer scherpte naar mijn mening echter niet nodig zijn. De rem past bij de machine en doet precies wat hij moet doen.

Achterin werkt een 240 mm schijf met Nissin-enkelzuigerklauw. Daarnaast herkent de elektronica een sterke vertraging en activeert via de achterste knipperlichten het noodremsignaal.

De zitpositie is goddelijk. Voor me ligt die brede en prachtig gevormde tank, in mijn handen houd ik een conisch uitgevoerd, losjes gebogen aluminium stuur. De voetsteunen zorgen voor een sportieve kniehoek, zonder de benen extreem op te vouwen. Met een zithoogte van 795 mm blijft de machine aangenaam toegankelijk. Tegelijkertijd zit je er niet passief op zoals op een keukenstoel, maar met voldoende spanning in het lichaam om in de twisties serieus gas te geven. Ik ben ervan overtuigd dat je met deze ergonomie zeer ver kunt rijden.

Kijk je over tank en stuur naar voren, dan voel je je daadwerkelijk een beetje zoals bij het superbike-racen van de jaren tachtig. Alleen dat de banden grip houden, het onderstel stabiel is en de abs indien nodig oplet. Je wordt helemaal weer jong. Heerlijk!

Niet helemaal overtuigend oogt op het eerste gezicht misschien het relatief grote 5-inch tft-display. Analoge meters zouden visueel nog consequenter zijn geweest. Na korte tijd was ik er echter aan gewend. Het display was zelfs bij de felle Italiaanse zon altijd goed afleesbaar. Honda gebruikt hiervoor Optical Bonding, waarbij de spleet tussen dekglas en display met hars wordt opgevuld. Drie weergaven staan ter keuze. Het systeem beeldt de vele instelmogelijkheden overzichtelijk af en integreert via Honda RoadSync ook navigatie, telefonie en andere smartphonefuncties.

Praktisch zijn bovendien de smartkey, de USB-C-aansluiting en de volledige LED-verlichting. Puristen zullen zich aan een tft-scherm op een retro-Honda misschien even storen. In het dagelijks gebruik is het echter zinvol, en tijdens het rijden dringt het zich niet onaangenaam op de voorgrond.

In Oostenrijk werd voor de CB1000F een prijs van 13.990 euro genoemd. Voor Duitsland gaat het om 12.329 euro. Gezien de motor, het volledig instelbare onderstel, de op IMU gebaseerde elektronica en de rondom geslaagde afwerking is dat een scherpe prijs.

De marktintroductie moet tegen het einde van de zomer van 2026 plaatsvinden, in Oostenrijk dus vermoedelijk in september. Ter keuze staan Wolf Silver Metallic met blauw decor, Wolf Silver Metallic met grijs decor en Graphite Black. De zilveren motor met de strepen doet het historische AMA-superbikegevoel natuurlijk het sterkst opleven.

Bij de klassiek getekende Honda CB1000F hoort een even tijdloze outfit. Het Detlev Louis DL-JM-14 leren jack past met zijn strakke snit en het dikke, robuuste rundleer prachtig bij de retro-uitstraling van de Honda. Schouder- en elleboogprotectoren behoren tot de uitrusting, bovendien is het jack voorbereid op het opnemen van een rugprotector. Daarbij droeg ik de MTR Vintage II integraalhelm, die met zijn bewust klassieke design het tijdloze totaalbeeld passend afrondt. Gecompleteerd werd de outfit door de Detlev Louis DL-BM 9 motorlaarzen van volnerf, gewast rundleer. De randgenaaide biker-boots combineren robuuste afwerking en een stevige rubberen zool met goed draagcomfort; de zijritssluiting vergemakkelijkt bovendien het aan- en uittrekken. Zo ontstaat een functionele motoroutfit die visueel uitstekend harmonieert met de Honda CB1000F.