Honda Adventure Roads Pyrenees 2026

Drie dagen lang loopt de route van Barcelona over de Spaanse Pyreneeën tot Toulouse. Daartussen liggen honderden kilometers op asfalt en grind, off-road trainingen met de Honda-fabrieksrijders Tosha Schareina en Kirian Mirabet, veeleisende beklimmingen, spectaculaire landschappen en deelnemers uit de hele wereld. Voor mij komt er nog een uitdaging bij: terwijl veel van mijn medereizigers ervaren off-road piloten zijn, betreed ik op losse ondergrond met een adventure bike nog altijd onbekend terrein. De komende dagen leveren daarom niet alleen het antwoord op de vraag wat de nieuwe Honda Transalp 750 met E-Clutch kan. Ze laten ook zien hoe snel je als off-road rookie kunt leren, hoeveel techniek daadwerkelijk helpt en waarom zelfs de beste rijhulpsystemen één ding nooit kunnen vervangen: ervaring.

Voordat de eerste grindpistes van de Pyreneeën onder de wielen komen, begint de reis verrassend ontspannen. Na de landing in Barcelona brengt de shuttle ons naar het eerste hotel. De eerste uren brengen we door bij het zwembad, voordat 's avonds de officiële briefing plaatsvindt in een prachtige kasteeltuin. Hier wordt het volledige team achter de Honda Adventure Roads voorgesteld: de organisatoren, het mediateam, de marshals en gidsen die ons de komende dagen door Spanje en Frankrijk begeleiden, evenals de twee coaches Tosha Schareina en Kirian Mirabet. Achter zo'n evenement schuilt dan toch duidelijk meer dan een groep bestuurders en een geplande route. Naast de voorstelling van de crew krijgen we onze eerste opdracht: leren omgaan met het Tripy GPS-systeem. Want anders dan bij een klassieke begeleide tour volgen we niet gewoon een gids. Elke deelnemer navigeert zelfstandig langs de route, oriënteert zich op de waypoints en wordt zo vanaf de eerste kilometer actief bij het avontuur betrokken. Een globaal overzicht van de komende dagen maakt de voorpret voor het uitgebreide diner in het prachtige kasteeltuin-decor nog groter. Voor ons liggen honderden kilometers door de Pyreneeën, wisselende ondergronden en de uitdaging om onze eigen off-road vaardigheden naar een nieuw niveau te tillen.

De volgende ochtend begint de dag vroeg. Om 8 uur vertrekken we na het ontbijt richting het Nasser Racing Camp. Al de rit ernaartoe dient als eerste oefening: elke deelnemer navigeert zelfstandig met het Tripy-systeem en doet de eerste ervaringen op met de digitale routebegeleiding. Na amper 5 minuten kan ik niet geloven hoe eenvoudig navigeren op deze manier blijkt te zijn. Vergeleken met een roadbook op papier is ons apparaat een ware zegen. Eén korte blik volstaat en je weet alles over de volgende stap, de afstand daarnaartoe en mogelijke gevaren. Het geheel actualiseert zich automatisch en binnen enkele seconden. Eenmaal aangekomen in het camp is de opwarmfase voorbij. Voordat we aan de lange off-road etappes beginnen, nemen de coaches Tosha Schareina, Kirian Mirabet en Arnauld ons onder hun hoede. Op de Honda Transalp 750 begint een intensieve training die de basis moet leggen voor de komende dagen. Eerst gaat het door pylonenparcours, zowel zittend als staand. We trainen kijkrichting, gewichtsverplaatsing en het gevoel voor hoe een adventure bike zich gedraagt op losse ondergrond. Daarna worden de oefeningen veeleisender: remmanoeuvres op grind, het vinden van het juiste rempunt, netjes door de bocht sturen en gecontroleerd optrekken staan op het programma. Het geheel wordt afgesloten met een endurocircuit dat elke deelnemer alleen moet afleggen. Nu is er geen directe begeleiding meer via de portofoon of naast de motor. Alles wat in de voorgaande uren geleerd is, moet nu samenkomen: de juiste lichaamshouding, de keuze van de lijn, een nette en constante gasdosering en vooral vertrouwen in de eigen vaardigheden. Precies op dit punt blijkt voor het eerst in volle omvang waarom de vraag rond de E-Clutch zo interessant is. Op off-road terrein gebeuren er talloze dingen tegelijk. Je zoekt de lijn, observeert de ondergrond, werkt aan je lichaamshouding en reageert op elke beweging van de motor. Elke taak die minder mentale capaciteit vraagt, schept meer ruimte voor wat er echt toe doet: beter leren motorrijden. Een andere factor waarvan ik het belang in mijn carrière keer op keer heb ervaren - en die zich ook nu weer laat gelden, is de bandenkeuze. Op onze tour zijn zowel Dunlop als Enduristan officiële partners. De Transalp is uitgerust met de Trailmax Raid, die me zowel op asfalt als off-road een veilig en precies gevoel geeft. Hij voelt niet aan als een band die alles een beetje kan maar niets echt goed - integendeel. Met de Trailmax Raid geef ik op de weg tussendoor flink gas en leun ik snel over, rijd ik in behoorlijk sportieve leunhoeken en op geen enkel moment komt de band aan zijn grenzen. Geen schuiven, geen smeren ondanks hoge temperaturen en lange etappes, geen sponsachtige feedback. Ik wil mezelf niet uitroepen tot ervaren off-road crack, maar vanuit het oogpunt van een dynamische jonge bestuurder is de performance ook buiten de weg overtuigend. Vooral als rookie is een veilig basisgevoel, evenals de juiste uitrusting belangrijk. En hier heeft men alles goed gedaan. Ook de Enduristan achtertas, die elke bestuurder meteen bij aankomst in zijn kamer aantrof, blijkt een probleemloze reisgenoot. Het vastsjorren en bevestigen van de riemen en gespen lukt binnen twee minuten, de opbergruimte biedt meer dan genoeg plaats voor allerlei benodigdheden. Veel bestuurders gebruiken deze om hun drinkfles, hoofddeksel, reserveaccu's voor de camera en vooral hun tweede laag kleding in op te bergen. Want 's ochtends is het toch enkele graden koeler dan later op de dag. Goodies zoals deze tas maken een toch al fantastische reis nog aangenamer - anders had ik namelijk steeds mijn rugzak moeten dragen.

Na de training in het Nasser Racing Camp gaat het eindelijk naar de eerste echte etappe. Zo'n 70 kilometer scheiden ons van de lunchstop en we verlaten het terrein in ons eigen tempo. Het eerste stuk leidt direct weer off-road. En daar leer ik mijn eerste belangrijke off-road les sneller dan verwacht. In een bocht ga ik iets te ambitieus te werk, kom er met te veel snelheid in en lig seconden later languit in het Spaanse stof. Gelukkig blijft het bij een korte kennismaking met de grond: stof afkloppen, even checken of alle lichaamsdelen nog zitten waar ze horen, en weer opstappen. Een geruststellend gevoel geeft daarbij de uitstekende organisatie van de tour. De marshals en medereizigers zijn te allen tijde bereid te stoppen en te helpen als er vragen of problemen zijn. Bovendien begeleidt ons permanent een medical truck plus een monteur met een volledig uitgeruste werkplaatstrailer. Mocht een Transalp ooit onvrijwillig kennismaken met de grond, dan kan die direct ter plekke weer gerepareerd worden. Voor mij blijft het tot de lunchpauze bij dat ene uitglijdertje. En dat is misschien wel het grootste verschil tussen de weg en off-road: fouten gebeuren hier duidelijk sneller. Doorslaggevend is wat je ervan meeneemt. Al na de eerste kilometers leer ik bochten op losse ondergrond met meer rust, betere kijkrichting en een preciezere lijnkeuze aan te pakken. Ook hier blijkt opnieuw het voordeel van de E-Clutch. Terwijl mijn hoofd bezig is met de vele nieuwe indrukken, valt een deel van de coördinatie weg. Ik hoef niet voortdurend na te denken of ik op het juiste moment de koppeling optrek of de motor afzet, maar kan me concentreren op de eigenlijke uitdaging: de ondergrond juist lezen.

Bij de lunchstop blijkt dat zelfs de beste beschermende uitrusting soms zijn kleine zwakke plekken heeft. De schaafwonden die zich zijdelings door mijn protectorvest hebben gewrongen, worden grondig verzorgd door het medisch team. Gelukkig blijft het bij een paar oppervlakkige souvenirs aan mijn eerste glansprestatie. Bij 30 graden in de schaduw smaken de tapas en een ijskoude cola daarna des te beter. Het eerste vuil siert onze laarzen en de gesprekken draaien maar om één onderwerp: de eerste echte kilometers off-road. Nog een les leer ik eveneens al na een paar kilometer: op het gebied van uitrusting moet je bij off-road geen compromissen sluiten. Mijn Arai Tour-X5 met vizier is op de weg en voor tours een uitstekende keuze, maar in het fijne stof van de Spaanse pistes dringt steeds weer vuil achter het vizier en in de ogen. Mijn contactlenzen protesteren dienovereenkomstig luidkeels. De overstap naar klassieke motocross-goggles brengt meteen een duidelijke verbetering. Mijn tip dus aan iedereen die soortgelijke tours plant: grijp meteen naar een off-road bril en bespaar jezelf onnodige ergernis. Wat bij de gesprekken om me heen bijzonder opvalt: de consensus in de groep is eenduidig. Hoewel veel deelnemers met zeer uiteenlopende off-road ervaring aankomen, blijkt rijden op losse ondergrond in deze omgeving verrassend snel toegankelijk. De combinatie van professionele coaching, een doordachte organisatie en de goedaardige, lichtvoetige Honda Transalp 750 zorgt ervoor dat zelfs veeleisende passages niet intimiderend overkomen, maar vooral zin geven in meer. Natuurlijk kost de eerste halve dag kracht. De ongewone bewegingen op de motor vergen lichaam en geest en het stof kruipt langzaam in elke naad van de uitrusting. Zelf krijg ik al tijdens de training een steeds weelderiger wordende, zandkleurige baard, die niet alleen mij aan het lachen maakt. Samen lachen we in de groep om de eerste onschuldige valpartijen en kijken we uit naar de tweede etappe van de dag. Deze brengt ons uiteindelijk naar ons hotel voor de nacht: een sappig groene golfclub midden in een schilderachtig dal. Na uren op stoffige pistes voelt een douche bijna luxueus aan. Het vuil verdwijnt uit het haar, de spieren komen tot rust en ook de laatste kleine groepjes onder de deelnemers lossen steeds meer op. Wat de Honda Adventure Roads bijzonder maakt, blijkt niet alleen op de motor: hoewel iedereen de route in zijn eigen tempo en ook volledig alleen kan rijden, blijft niemand een buitenstaander. Tijdens de pauzes, bij het avondeten en aan het zwembad ontstaan hartelijke gesprekken tussen mensen die elkaar 's ochtends deels nog niet bij naam kenden. Uit individuele bestuurders groeit langzaam een gemeenschap, verbonden door gedeelde ervaringen en het besef dat het verlaten van je eigen comfortzone in de juiste gezelschap behoorlijk verslavend kan werken.

De volgende ochtend verzamelen we ons opnieuw om 8 uur voor de dagelijkse briefing. De sfeer is ontspannen, de spanning van de eerste dag is verdwenen. Daarvoor in de plaats maken de eerste vermoeide spieren zich kenbaar. Ons wordt uitgelegd dat al na een paar kilometer de volgende off-road passage op ons wacht en dat we het rustig aan moeten doen. De botten zijn tenslotte iets zwaarder dan de dag ervoor en de ochtendlucht is nog koel. Lang houdt dat gevoel echter niet stand. Al snel klimt de temperatuur weer omhoog en zweten we in onze jerseys, terwijl weg en grind zich door het indrukwekkende Spaanse landschap kronkelen. De Honda Transalp 750 voelt inmiddels bijna vanzelfsprekend aan. Juist de modelupdate voor 2026 past uitstekend bij het karakter: het nieuwe frontdesign oogt moderner, het herziene display geeft ook staand op de pennen alle belangrijke informatie in één oogopslag en de E-Clutch laat steeds duidelijker zien waarom hij juist op zulke reizen zijn sterke punten laat zien. Terwijl het parcours steeds meer op en neer beweegt en de beklimmingen veeleisender worden, merk ik dat ik steeds minder over de motor zelf nadenk. De E-Clutch neemt me geen taak uit handen die leuk is om te doen. Hij neemt me alleen werk uit handen dat aandacht kost. Ik schakel nog altijd zelf, beslis nog altijd over versnellingskeuze en tempo, maar hoef me duidelijk minder vaak bezig te houden met koppelingswerk. Precies daardoor blijft er meer capaciteit over voor kijkrichting, lichaamshouding en het zoeken naar de juiste lijn. Al snel wacht de volgende uitdaging op ons. Voor ons ligt een behoorlijk steile en vooral losse beklimming. De opdracht is simpel: de haarspeldbochten oprijden en het doel bereiken. Voordat ik vertrek, geeft Kirian Mirabet me nog een laatste tip mee: "Take it easy, Amelie. This will be a little more tough." Innerlijk bereid ik me voor op doldraaiende achterwielen, ongeplande gasstoten en de ene of andere onvrijwillige bodemkennismaking. Maar terwijl ik vertrek, gebeurt er iets onverwachts. Ik denk niet meer na over elke beweging. Mijn lichaam werkt samen met de motor. De Transalp beweegt onder me, het achterwerk drift steeds weer licht over de losse ondergrond en ik reageer daar intuïtief op, in plaats van te verkrampen. Voor het eerst ontstaat er zoiets als een flow-gevoel. De berg voelt niet meer aan als een obstakel, maar als een danspartner. Even later bereik ik als eerste de finish. Natuurlijk is dit geen wedstrijd. Toch voelt dit moment fantastisch aan. Minder dan twee dagen geleden reed ik nog onzeker door pylonenparcours, nu beweeg ik me op losse ondergrond met een zelfvertrouwen dat mezelf verrast. Misschien is dat wel de grootste kracht van dit concept. De Honda Adventure Roads maken van een rookie niet van de ene op de andere dag een prof. Maar ze scheppen een omgeving waarin vooruitgang ongelooflijk snel voelbaar wordt. Na een kort interview over de laatste passage en mijn indrukken van de E-Clutch gaat het verder.

Eerst loopt alles even prachtig als voorheen. Vijf minuten. Tien minuten. Vijftien minuten. Dan verschijnt op mijn Tripy-GPS het bericht: "Climb ahead. Stay to the right." Voor me doemt nog een beklimming op. Steil. Los gesteente. Precies het soort passage dat respect vraagt. Ik haal diep adem, blijf rechts zoals aangegeven en leg het eerste stuk probleemloos af. In mijn hoofd begin ik al te juichen en klop ik mezelf inwendig op de schouder. Een beslissing die zich enkele seconden later wreekt.

Een van de belangrijkste lessen van motorrijden is dat elke milliseconde gebrek aan concentratie gevolgen kan hebben. Mijn voorwiel komt op een hoop losse rotsblokken terecht, ik verlies plotseling de controle en val. Ik heb niet genoeg tijd om af te springen en de Transalp drukt mijn voet in een ongunstige en niet bepaald gezond ogende hoek de grond in. Nog voordat de motor volledig ligt, weet ik dat er iets mis is. Ik rol op mijn rug en blijf eerst liggen. Wat daarna gebeurt, zegt meer over de Honda Adventure Roads dan welke presentatie of persmap dan ook. Binnen de kortste keren stoppen andere deelnemers naast me en bieden water, hulp of gewoon wat schaduw aan. Daniela (een medereizigster) en twee marshals bekommeren zich meteen om mij en spannen zelfs een handdoek boven me op, zodat ik niet in de felle middagzon hoef te liggen. Even later arriveert het medisch team, onderzoekt mijn voet en dient me een pijnstillende inhalator toe - die ik ook graag voor thuis zou willen hebben. Kort daarna wordt voorzichtig de laars uitgetrokken. Een breuk kan niet worden uitgesloten, dus gaat het voor mij in de medical truck richting het ziekenhuis. Ondanks de omstandigheden blijft zelfs deze rit me positief bij. Misschien komt het doordat oude Toyota Land Cruisers tot mijn favoriete auto's behoren, misschien door de pijnstillers en de gesprekken die ze teweegbrengen. Waarschijnlijk door de combinatie. In het ziekenhuis begeleidt Honda crewlid en arts Clément me door alle onderzoeken en zorgt hij ervoor dat de bevindingen correct worden geïnterpreteerd. Dat blijkt goud waard, want eerst worden we met de diagnose verstuikte enkel ontslagen. Even later volgt de correctie: een middenvoetsbeentje is gebroken en ik heb gips nodig. Als ik later met ingepakte voet op de achterbank van de truck zit en van de avondzon geniet op weg naar de dagbestemming, ben ik vooral opgelucht. Geen operatie. Geen ergere verwondingen. Als we uiteindelijk de uitgestrekte camping met zijn bungalows en natuurstenen gebouwen bereiken, wacht me echter nog een verrassing. Deelnemers, organisatoren, marshals, videografen en zelfs de verantwoordelijken van het camp staan voor het restaurant en begroeten me met applaus en een staande ovatie. Wie mij kent, weet dat ik normaal gesproken niet snel emotioneel word. Op dat moment springen me toch de tranen in de ogen. Zo'n teamgeest heb ik nog nooit meegemaakt op een motortour. De hele avond word ik omhelsd door deelnemers en crewleden, gevraagd hoe het met me gaat en steeds weer aan het lachen gemaakt. Van een dag die mijn avontuur eigenlijk had kunnen beëindigen, wordt een van de indrukwekkendste momenten van de hele reis - of zelfs van mijn leven. Met lekker eten, veel grappen over wat er gebeurd is en een groep mensen die na slechts twee dagen aanvoelt als oude vrienden, eindigt een dag die ik hopelijk nooit zal vergeten.

De laatste dag van de Honda Adventure Roads begint iets anders dan de voorgaande. Terwijl de andere deelnemers hun motoren starten en zich voorbereiden op de laatste etappe richting Toulouse, neem ik plaats op de bijrijdersstoel van een van de begeleidingsvoertuigen. Na de gebeurtenissen van de vorige dag rest mij dit keer alleen de rol van toeschouwer. Tenminste in theorie. Want ook vanuit de bestelwagen is de magie van deze reis nog steeds te beleven. De route voert opnieuw door een landschap dat ook de afgelopen dagen steeds weer wisselde tussen ruig, wild en bijna kitscherig mooi. Achter elke bocht wachten nieuwe uitzichten op valleien, bergen en kleine dorpjes die eruitzien alsof ze rechtstreeks uit een reisgids zijn gevallen. Daarbij komt het gezelschap van Philippe, mijn chauffeur, die van een potentieel frustrerende terugreis verrassend snel een aangenaam onderdeel van het avontuur maakt. De gloeiende kolen waarop ik zit wanneer ik de motoren 's ochtends zie wegrijden, veranderen geleidelijk in warme massagestenen. Natuurlijk had ik liever zelf gereden. Tegelijkertijd besef ik hoeveel geluk ik heb gehad ondanks het gebroken middenvoetsbeentje. Onze bestemming is een prachtig meer niet ver van Toulouse, waar het gezamenlijke afsluitende diner plaatsvindt. Omdat we iets eerder aankomen dan de motorrijders, gebruik ik de gelegenheid om de laatste aankomsten te filmen en de groep te verwelkomen. Het duurt niet lang voordat de eerste Transalp opduikt en de vertrouwde gezichten stuk voor stuk onder de helmen tevoorschijn komen. Je ziet aan de deelnemers dat de afgelopen dagen sporen hebben nagelaten - alleen niet zoals je nu misschien zou denken. Stof, zonnebrand en tegelijkertijd die grijns en fonkeling in de ogen die je alleen krijgt wanneer je iets hebt beleefd dat je op de beste manier uit de altijd gelijke dagelijkse sleur heeft gehaald. Voordat het eten begint, krijgt iedereen nog de mogelijkheid om te douchen. Daarna verzamelen we op een terras direct aan het water. De motoren staan inmiddels stil, het avontuur is praktisch voorbij en juist daarom worden de gesprekken misschien nog wel mooier dan op de voorgaande avonden. We laten de afgelopen dagen de revue passeren, vertellen elkaar over onze favoriete momenten, lachen om kleine missers en wisselen contactgegevens uit. Uit een groep deelnemers zijn binnen enkele dagen echte vriendschappen ontstaan. Tot slot wacht nog een laatste verrassing: een enorme Honda-taart, die er bijna te mooi uitziet om aan te snijden. Bijna. Terwijl we samen eten, wordt me duidelijk dat de Honda Adventure Roads werkelijk meer zijn dan een gewone motortour met een pakkende naam. De route is spectaculair. Het landschap indrukwekkend. De organisatie functioneert uitstekend. Maar wat werkelijk beklijft, zijn de mensen en de ervaringen die je met elkaar deelt. Even later worden we naar het vliegveld gebracht. Helmen worden ingepakt, laatste omhelzingen uitgedeeld en het ene afscheid na het andere uitgesproken. Ik ben nooit een groot fan van afscheid nemen geweest. Maar deze keer valt het me bijzonder zwaar. Misschien omdat ik afscheid neem van mensen die ik echt in mijn hart heb gesloten. Misschien omdat ik afscheid neem van een aantal van de mooiste wegen en grindpistes die ik ooit heb gezien. Misschien ook omdat ik iets heb ontdekt dat me tot nu toe ontbrak. De Honda Transalp 750 en de Honda Adventure Roads beantwoorden voor mij uiteindelijk niet alleen de vraag of de E-Clutch off-road functioneert. Ze beantwoorden ook een heel andere vraag: waarom raken mensen zo enthousiast over adventure biken? Omdat het niet alleen gaat om het bereiken van een doel. Het gaat om de momenten daartussen. Om de kleine successen, de fouten. De mensen die je helpen wanneer er iets misgaat. Om plekken die je anders nooit had gezien. En om dat gevoel wanneer motor, landschap en bestuurder plotseling samensmelten tot één enkele beweging. Ik kom thuis met een gebroken middenvoetsbeentje. En tegelijkertijd met flink meer dan ik heb meegenomen.