Yamaha WR 125R: Zwitserse dagelijkse test straat en off-road

Kennen jullie nog het spel uit de schooluren? Stad, land, rivier. Precies volgens dat principe hebben we de testdag met de Yamaha WR 125R opgezet – en ook nog de snelweg erbij gedaan, omdat een 125cc enduro op de overtaalstrook gewoon te verleidelijk was. Startpunt was Hostettler in Sursee, de Zwitserse Yamaha importeur, die ons twee frisse WR 125R's ter beschikking stelde – klaar voor alles wat de dag nog zou brengen. Het programma was ambitieus: snelweg, stad, landweg en tot slot het TCS terrein in Betzholz. Vier compleet verschillende werelden voor een motor die eigenlijk gebouwd is voor 16-jarigen met een vers A1-rijbewijs. Of voor iedereen die gewoon weer eens wil vertragen. Of voor degenen die altijd al wisten dat 125cc's meer kunnen dan alleen school en fietspadraces. Yamaha heeft de WR 125R na meer dan tien jaar pauze teruggebracht – en niet halfhartig. Watergekoelde 125cc eencilinder met variabele klepbesturing VVA, KYB-vering voor en achter, 21-inch voorwiel, Dunlop D605 Dual-Sport-banden en een prijs van 4.990 Zwitserse frank, die voor een Japanse motor echt een statement is. Klinkt goed op papier. Maar hoe presteert dat in de realiteit? We hebben het uitgezocht – zonder ontzien. Dus: opstappen, en gaan.

Wie de WR 125R voor het eerst start, wordt meteen begroet: "Hi-Bro" verschijnt op het display. Yamaha weet precies wie hierop zit. En we hebben kort daarna vastgesteld dat "Highway Bro" minstens net zo goed past – want het eerste blok van de testdag was een goed uur snelweg. Vol gas. Gashendel open, motor op 13.000 toeren, en gewoon eens kijken wat erin zit.

Wat erin zit? Meer dan je denkt. Tot 100 km/h komt de WR 125R probleemloos en houdt deze snelheid constant vast. Wie het iets rustiger aan wil doen, rijdt 90 – ook dat gaat ontspannen. De absolute topsnelheid hangt echter sterk af van het gewicht van de bestuurder, dat hebben we aan den lijve ondervonden. Alessio met zijn 1,70m kwam op 120 km/h, ik met wat meer massa op de rug op 111 km/h. De motor maakt daarbij geen verschil – de genen wel. Wat de ergonomie betreft, waren we allebei verbaasd. Geen windscherm, dat behoorlijk door de oren fluit – maar de zitpositie zelf is voor een enduro verrassend aangenaam. De kniehoek is smal, de zithoogte van 875mm lijkt op het eerste gezicht hoog, maar geeft tijdens het rijden een veilig gevoel. Ook voor grotere bestuurders absoluut haalbaar – geen Bowser-op-zijn-Mini-Kart-moment, zoals je van sommige 125cc's kent.

Één punt moet eerlijk aangesproken worden: De stabiliteit op de snelweg is niet die van een grote adventure bike. De Dunlop D605 Dual-Sport-banden op 21 en 18 inch – off-road een sterk punt – vragen op de snelweg meer aandacht aan het stuur. Windvlagen vereisen input, je corrigeert vaker dan op een stratenband. Dramatisch is dat niet, maar wel voelbaar. Wie daarmee om weet te gaan, vindt snel zijn ritme. En dan is er nog dit gevoel. 50 minuten vol gas, motor draait constant op de limiet, de mensen op de snelweg kijken, zwaaien, grijnzen. Ik voelde me alsof ik 16 was op mijn eerste 50cc supermoto. Gewoon geweldig.

In het stadsverkeer draait de WR 125R op volle toeren. Het onrustige gevoel van de snelweg? Vergeten. 138 kilogram, ruime stuuruitslag en genoeg wendbaarheid om zich door elk gaatje te wurmen. Parkeerplek te krap? Motor opzij duwen en erin rollen. De stuuruitslag van de enduro maakt scherpe bochten op de parkeerplaats kinderspel. Daar hebben enduro's en supermoto's gewoon iets voor op de sportmotoren. Bij het verkeerslicht wordt het onderhoudend. Het VVA-systeem duwt van onderaf verrassend krachtig door, en wanneer bij ongeveer 7.400 toeren het tweede nokkenprofiel inschakelt, gaat er nog eens een schok door het vermogen. Een beetje zoals VTEC bij Honda, alleen op twee wielen. Akoestisch levert dat echt plezier op. In het stadsverkeer waren er meerdere situaties waarin we kort moesten uitwijken en inhalen. Dat ging altijd vlot en zonder gedoe. 15 pk klinkt naar weinig, maar stedelijk is dat volkomen voldoende. Wie van de bromfiets komt, zal zich voelen als de King on the Street. De zithoogte van 875mm relativeert zich in de praktijk. De zitting is zo gevormd dat je in de motor zit, niet erbovenop. Alessio met zijn 1,70m kwam probleemloos met beide voeten aan de grond. Verkeerslichtstop, voet erop, voet eraf, geen drama.

Wie de WR 125R op de landweg sportief wil bewegen, stuit op grenzen. De 21-inch velg met de Dunlop D605-noppen maakt de motor bij stevig tempo voelbaar onrustig. Vloeiend door bochten trekken werkt, maar men moet zich bewust zijn dat hier geen stratenmotor onder de zitting zit. Het grotere thema is de rem. Duidelijk op enduro afgestemd, hard drukpunt, weinig transparantie en bij hogere snelheden ontbrekende beet. Er was een situatie op een onbekende Zwitserse landweg waar ik abrupt moest afremmen. Bij een tempo van 70 of 80 met deze banden en dit remgevoel wordt men zich bewust dat de veiligheidsreserves beperkt zijn. Achteraan ontbreekt ABS volledig, plus geen tractiecontrole. Daar waren Alessio en ik het niet over eens. Ik vind dat bij een motor die in 2026 op de markt komt, een uitschakelbare tractiecontrole erin zou moeten zitten, ook bij 125cc's. Een verkeerde schakeling kan snel leiden tot het blokkeren van het achterwiel. Alessio ziet dat relaxter: bij 15 pk en een off-road motor kan men het achterwiel ook wel eens bewust laten slippen en een gevoel voor de grenzen ontwikkelen. Beide standpunten hebben hun geldigheid. Wat positief opvalt: het verbruik. De hele dag vol gas, toch ongeveer 2,3 tot 2,5 liter per 100 kilometer. Bij een tank van 8 liter betekent dat een solide bereik. Na 150 kilometer was de tank nog half vol.

Het TCS rijcentrum Betzholz in Hinwil biedt op 7.000 vierkante meter een off-road terrein met steile hellingen, treden en modder. Precies de juiste plek om de WR 125R op te halen waar ze thuishoort. Het onderstel verrast. 41mm KYB telescoopvork voorin met 215mm veerweg, KYB Monocross achterin met 187mm, niet instelbaar behalve de voorspanning. Klinkt als een compromis, maar rijdt beter dan verwacht. We hebben treden genomen, steile passages afgeremd en het onderstel bewust tot de limiet gebracht. Eén keer heeft de vork voorin doorgeslagen, dan merk je de grens. Maar voor de doelgroep past dat. Ondanks bijna 40 kilogram gewichtsverschil tussen Alessio en mij heeft de setup voor ons beiden gewerkt. De zitting toont hier haar ware doel. Grip in het terrein, geen ongewenst wegglijden. De lagere zithoogte in vergelijking met de vorige versie maakt zich merkbaar, leunhoeken en technische passages waren te allen tijde beheersbaar. De rem, op de landweg nog een kritiekpunt, laat hier haar sterke kant zien. Alleen regelt het ABS in de modder erg snel en vermindert de remprestatie voelbaar. Een uitschakelbaar ABS zou wenselijk zijn. Daarentegen functioneert de motorrem uitstekend, terugschakelen, versnellingen gebruiken, actief vertragen. Dat is betrokken en levert plezier op. 125 cc in het terrein, is dat genoeg? Ja. Steile hellingen, technische passages, allemaal geen probleem. De WR 125R heeft ons in het TCS terrein Betzholz het meest overtuigd. Hier voelt ze zich thuis.

Vier werelden op één dag. Snelweg, stad, landweg, off-road. De WR 125R heeft in elk daarvan een ander verhaal verteld. Op de snelweg een grijnzende Highway Bro, in de stad wendbaar en brutaal, op de landweg eerlijk op haar grenzen en in het terrein volledig in haar element. Is ze perfect? Nee. De rem polariseert, op de landweg ontbreekt het aan beet en transparantie. Een uitschakelbare tractiecontrole had er in 2026 wel in mogen zitten. Het stuur zou breder kunnen zijn, de hendels verstelbaar. Maar men moet dat in context zien: 4.990 Zwitserse frank voor een Japanse motor met VVA-motor, KYB-onderstel en volledige uitrusting. Dat is een statement. Alessio's drie hoogtepunten: off-road prestaties, de verrassend goede 125cc viertaktklasse en de toegankelijkheid. Prijs, gewicht, zithoogte, alles past voor bijna iedereen. Mijn drie: de VVA-ervaring in het stadsverkeer, het gevoel in het terrein en eerlijk gezegd die domme grijns die niet meer wegging. Ik voelde me alsof ik 16 was op mijn eerste 50cc supermoto. De WR 125R is geen compromis die niets goed kan. Het is een compromis dat weet waar het thuishoort. En wie dat ook weet, zal met deze motor heel veel plezier hebben.