Ducati Hypermotard V2 SP: Drift-Koning op het Circuit

De Hypermotard laat zijn ware aard pas zien als het achterwiel begint te slippen. In Modena, bij 20 graden en stralende zonneschijn, transformeert het 120 pk sterke supermoto-projectiel tot een beheersbare Drift-Koning die zelfs beginners een glimlach bezorgt.

Met de Hypermotard V2 SP begint Ducati een nieuw hoofdstuk in hun bijna 20-jarige Supermoto-geschiedenis. In plaats van pure kracht, staan nu finesse en beheersbaarheid centraal. De 890 cc grote V2-motor, bekend van de Panigale, levert 120,4 pk bij 10.750 tpm - genoeg om het voorwiel van de grond te tillen, maar niet zo bruut dat normale stervelingen zich overweldigd voelen. Met slechts 177 kilogram drooggewicht en een zithoogte van 880 millimeter (optioneel 15 mm lager) positioneert de SP zich als een toegankelijke Supermoto voor ambitieuze rijders. De Öhlins-componenten voor en achter, gecombineerd met Brembo-Monoblock-klauwen, geven visueel al aan: hier gaat het om meer dan alleen straatplezier.

De V2 met een 90 graden cilinderhoek levert zijn 94 Nm koppel al bij 8.250 tpm en maakt de Hypermotard daarmee tot een veelzijdig Supermoto-gereedschap. Bij het uitkomen van langzame bochten is er voldoende koppel beschikbaar zonder oncontroleerbaar te worden. Het voorwiel tilt gewillig op, maar nooit op een brute manier. De kracht wordt overgebracht via een 6-versnellingsbak en een "zeer subtiele" Quickshifter, die soepel schakelt, zelfs bij harde opschakelingen tussen 9.000 en 10.750 toeren. De vloeistofgekoelde motor met een compressieverhouding van 13,1:1 en Euro 5+ norm blijkt thermisch goed beheerst – zelfs bij 20 graden buitentemperatuur en circuitgebruik ontstaan er geen hinderlijke warmteophopingen bij de dijen.

Het volledig verstelbare Öhlins-onderstel met een 48-mm USD-vork (170 mm veerweg) en direct aangestuurd veerelement (160 mm) transformeert het circuit in Modena tot een Supermoto-speeltuin. De precisie bij het insturen is indrukwekkend – ondanks het brede stuur blijft de SP zelfs bij hogere snelheden goed beheersbaar en zeer direct. Het voorwiel kon ik goed opvangen toen ik stevig op de remmen ging. Het aluminium trellisframe met een balhoofdhoek van 26 graden en 110 mm naloop zorgt voor de typische Supermoto-agiliteit zonder nerveus te worden. Echter, zoals bij Supermoto-rijden gebruikelijk, raken de voetsteunen snel de grond, dus hebben we de voorspanning achter verhoogd. Een typisch Supermoto-probleem dat dankzij de verstelbaarheid van het Öhlins-onderstel kon worden aangepast.

De elektronische assistenten van de Hypermotard V2 SP beheersen hun vak. Vooral de ABS-level-2-modus is indrukwekkend: hier kun je specifiek naar de driftmodus wisselen, waar het systeem licht slippen toestaat tot 30 graden hellingshoek - perfect voor de wat minder ervaren rijders die het Supermoto-gevoel willen leren kennen. Het wordt al snel jaloersmakend als bijna iedereen kan driften met zo'n machine. De tractiecontrole werkt subtiel op de achtergrond en grijpt alleen in wanneer het echt nodig is. Wie zachtjes gas geeft, merkt er nauwelijks iets van; bij agressiever opendraaien in een bocht moet ze natuurlijk steviger ingrijpen. Het TFT-display en de rijmodi zijn tussen de sessies goed aan te passen, maar voor de details aanpassingen heb je wel wat Ducati-knowhow nodig. Tijdens het rijden kunnen tractiecontrole en ABS in de racemodus worden aangepast - maar alleen als je de bediening goed onder de knie hebt.

De Brembo-monoblock-klauwen op de 320-mm dubbele schijven grijpen aanvankelijk perfect aan en bieden een enorm potentieel voor vertraging. Na ongeveer tien minuten intensief circuitgebruik komt echter een klein zwaktepunt naar voren: het drukpunt wordt zachter en verschuift naar achteren. Het extreme stop-en-go parcours in Modena stelde de remmen bijzonder zwaar op de proef, waardoor tegen het einde van de sessie het drukpunt "een klik verder naar voren moest worden ingesteld". De 245-mm achterrem met tweekolomklauw vervult moeiteloos zijn taak.

Een directe vergelijking met concurrenten zoals de KTM 890 Duke R of de Ducati Streetfighter V2 was helaas niet mogelijk - deze modellen heb ik zelf nog niet gereden. Wat echter duidelijk wordt: de Hypermotard V2 SP heeft zijn eigen karakter gevonden. Het gecontroleerde driften werkt zo goed dat zelfs een onervaren rijder voor het eerst kan driften. Lukas Tulovic en ik hebben veel plezier gehad met dit model. Dat is de emotionele kern van de SP: ze maakt Supermoto-plezier toegankelijk voor iedereen, zonder de controle te verliezen. De zithoogte van 880 mm (met lagere zadeloptie 865 mm) maakt het ook hanteerbaar voor niet al te grote rijders.

Als puur dagelijks motorvoertuig toont de Hypermotard V2 SP zijn beperkingen. De 12,5-liter tank en het opgegeven verbruik van 5,4 liter resulteren in een rekenkundige actieradius van 231 kilometer - maar bij sportief circuitgebruik aanzienlijk minder. De rechtop zitpositie en het brede stuur zijn zeker geschikt voor dagelijks gebruik, maar voor langere snelwegtrajecten zonder windbescherming niet optimaal. Als stadsflitser of voor bochtige binnenwegen zou de SP echter met zijn wendbaarheid en karakteristieke V2-geluid zeker kunnen overtuigen. Helaas hadden we tijdens de test echter niet de mogelijkheid om op de binnenwegen te rijden waar de motor eigenlijk thuishoort. Passagierscomfort is bij een echte Supermoto sowieso van ondergeschikt belang.

Onder het Italiaanse design schuilt doordachte techniek: De 890 cc V2 met een boring van 96 mm en een slag van 61,5 mm werkt met vier kleppen per cilinder en een Desmosysteem. De injectie zorgt voor schone Euro 5+ emissiewaarden met een CO2-uitstoot van 125 g/km. De aluminium dubbele achterbrug en de 120/70 R17 en 190/55 R17 banden maken het Supermoto-pakket compleet. Met een wielbasis van 1.514 mm positioneert de SP zich precies in de Supermoto-sweet-spot tussen wendbaarheid en stabiliteit. De Brembo-uitrusting met hydraulische bediening en de Öhlins-componenten benadrukken de premium-aanspraak.