Ducati Hypermotard V2 SP: driftkoning op het circuit

De Hypermotard toont haar ware gezicht pas wanneer het achterwiel begint te schuiven. In Modena, bij 20 graden en stralende zon, verandert het 120 pk sterke supermoto-projectiel in een controleerbare driftkoning die zelfs beginners doet grijnzen.

Ducati schrijft met de Hypermotard V2 SP een nieuw hoofdstuk in haar bijna 20-jarige supermoto-geschiedenis. In plaats van op ruwe kracht te vertrouwen, tellen nu finesse en beheersbaarheid. De 890 cc grote V2-motor, bekend uit de Panigale, levert 120,4 pk bij 10.750 t/min - genoeg om het voorwiel van de grond te tillen, maar niet zo brutaal dat gewone stervelingen overweldigd raken. Met slechts 177 kilogram drooggewicht en een zithoogte van 880 millimeter (optioneel 15 mm lager) positioneert de SP zich als toegankelijke supermoto voor ambitieuze rijders. De Öhlins-componenten voor en achter, gecombineerd met Brembo-monoblok remklauwen, signaleren al visueel: hier gaat het om meer dan alleen stratenplezier.

De V2 met 90 graden cilinderhoek ontwikkelt zijn 94 Nm koppel al bij 8.250 t/min en maakt de Hypermotard daardoor tot een veelzijdig supermoto-gereedschap. Uit langzame bochten komt behoorlijk koppel beschikbaar, zonder oncontroleerbaar te worden. Het voorwiel komt gewillig omhoog, maar nooit bruut. De kracht wordt overgebracht via een 6-versnellingsbak en een "zeer zachte" quickshifter, die zelfs bij harde opschakelingen tussen 9.000 en 10.750 toeren soepel werkt. De vloeistofgekoelde motor met 13,1:1 compressie en Euro 5+ norm gedraagt zich qua warmte netjes - zelfs bij 20 graden buitentemperatuur en circuitgebruik ontstaan geen storende warmteophopingen aan de bovenbenen.

Het volledig instelbare Öhlins-onderstel met 48-mm-USD-vork (170 mm veerweg) en direct aangestuurd federbeen (160 mm) verandert het circuit in Modena in een supermoto-speeltuin. De precisie bij het insturen is indrukwekkend - ondanks het brede stuur blijft de SP ook bij hogere snelheden goed beheersbaar en zeer direct. Het voorwiel kon ik goed opvangen toen ik flink op de rem pushte. Het aluminium trellisframe met 26 graden stuurhoek en 110 mm naloop zorgt voor de typische supermoto-wendbaarheid, zonder in nervositeit om te slaan. Wel schuren, zoals typisch bij supermoto's, de voetsteunen erg vroeg, daarom hebben we de voorlading achteraan verhoogd. Een typisch supermoto-probleem, dat zich echter door de instelmogelijkheden van het Öhlins-onderstel liet aanpassen.

De elektronische hulpjes van de Hypermotard V2 SP verstaan hun vak. Vooral de ABS-level-2-modus overtuigt: hier kan je gericht naar de driftmodus overschakelen, waar het systeem licht schuiven toelaat tot 30 graden lean angle - perfect voor minder ervaren rijders die het supermoto-gevoel willen leren kennen. Dat maakt al snel jaloers, wanneer al bijna iedereen kan driften met zo'n toestel. De tractiecontrole werkt discreet op de achtergrond en grijpt alleen in wanneer het echt nodig is. Wie zachtjes gas geeft, voelt haar nauwelijks; bij agressief opengooien in lean angle moet ze uiteraard harder ingrijpen. Het TFT-display en de rijmodi laten zich tussen de sessies goed aanpassen, al heb je voor de detailinstellingen wel wat Ducati-kennis nodig. Tijdens het rijden zijn aanpassingen bij tractiecontrole en ABS in de Race-modus mogelijk - maar alleen als je de bediening onder de knie hebt.

De Brembo-monoblok remklauwen op de 320-mm-dubbele schijven grijpen aanvankelijk perfect en bieden enorm remvermogen. Na ongeveer tien minuten intensief circuitgebruik toont zich echter een klein zwak punt: het drukpunt wordt sponsachtiger en verplaatst zich naar achteren. Het extreme stop-and-go-parcours in Modena vergde bijzonder veel van de remmen, waardoor tegen het einde van de sessie het drukpunt "een klik verder naar voren ingesteld moest worden". De 245-mm-achterrem met tweezuiger remklauw vervult haar taak probleemloos.

Een directe vergelijking met concurrenten zoals de KTM 890 Duke R of de Ducati Streetfighter V2 was helaas niet mogelijk - deze modellen had ik zelf nog niet gereden. Wat echter duidelijk wordt: de Hypermotard V2 SP heeft haar eigen karakter gevonden. Het gecontroleerde driften werkt zo goed dat zelfs een onervaren rijder eerste drift-ervaringen kan toveren. Lukas Tulovic en ik hadden ontzettend veel plezier met het model. Dat is de emotionele kern van de SP: ze maakt supermoto-plezier toegankelijk voor iedereen, zonder daarbij de controle te verliezen. De 880-mm-zithoogte (met lager zadel 865 mm) maakt haar ook voor niet-bovengemiddeld lange rijders hanteerbaar.

Als puur alledaags motorrijtuig toont de Hypermotard V2 SP haar grenzen. De 12,5-liter tank en het opgegeven verbruik van 5,4 liter geven rekenkundig 231 kilometer bereik - bij sportief circuitgebruik echter aanzienlijk minder. De rechtopstaande zitpositie en het brede stuur zijn zeker dagelijks bruikbaar, voor langere snelwegtrajecten zonder windscherm echter niet optimaal. Als stadsflitser of voor bochtige landwegen daarentegen zou de SP met haar wendbaarheid en het karaktervolle V2-geluid zeker overtuigen. Helaas hadden we in de test jammer genoeg geen mogelijkheid om op de landweg te rijden, waar de motor eigenlijk thuishoort. Bijrijderskwaliteiten zijn bij een echte supermoto sowieso van ondergeschikt belang.

Onder het Italiaanse design zit doordachte techniek: de 890-cc-V2 met 96 mm boring en 61,5 mm slag werkt met vier kleppen per cilinder en Desmosysteem. De injectie zorgt voor schone Euro 5+ emissiewaarden bij 125 g/km CO2-uitstoot. De aluminium tweearmige achterbrug en de 120/70 R17 resp. 190/55 R17 banden vervolledigen het supermoto-pakket. Met een wielbasis van 1.514 mm ligt de SP precies in de supermoto-sweet-spot tussen wendbaarheid en stabiliteit. De Brembo-uitrusting met hydraulische bediening en de Öhlins-componenten onderstrepen de premiumambitie.