Aprilia Tuono 457 Test 2025

Nou zeg, de Tuono 457 heeft ons tijdens de presentatie in het achterland van Venetië verrast. De weinige testers die vorig jaar al de RS 457 hadden gereden, wisten enigszins wat hen te wachten stond, maar het merendeel van de groep stond simpelweg versteld van hoe sportief de naakte tegenhanger te berijden was. De 457 is veel meer dan een opvulmiddel, wat ze pragmatisch bekeken wel is: Aprilia heeft nu bij elke RS (125, 457, 660, 1100) een Tuono. De vraag die vooraf vaak werd gesteld, waarom er een A2-Tuono nodig is als je toch de 660 kunt smoren, hoorde je na de test niet meer. De 457 is gewoon zo goed afgesteld op de 48pk-klasse ontwikkeld, dat elke grotere motor met knevel er niets bij wint. En bovendien is ze een stuk goedkoper.

De tweecilinder is in sportief opzicht uiteraard elke eencilinder de baas, omdat hij door zijn bouwwijze levendiger is en minder ruw. Zo brengt de motor geen onrust in het chassis en wekt hij de honger naar snel rijden op. Verrassend was misschien dat de kleine motor ook in de zesde versnelling geen probleem had om bij 2.000 tpm volkomen ontspannen en schokvrij door de stad te glijden, en vervolgens buiten de bebouwde kom zonder haperen het gas aannam en zijn volle kracht ontplooide. Pas rond 9.000 tpm waren er trillingen voelbaar die je niet urenlang zou willen ervaren. Wie met vol gas duizend kilometer naar zee rijdt, zal de trillingen mogelijk op een gegeven moment aan de zenuwen voelen vreten, maar voor alle andere toepassingen is het geen issue. Wél een issue is de levendigheid van de motor in combinatie met de quickshifter. Jeetje, de Tuono 457 liet zich in de bergen zo afvuren dat je van pure vreugde in je helm brulde. De hongerige motor, de perfect getrapte versnellingsbak, het sportief rauwe geluid en de quickshifter, die bij het gas geven briljant functioneerde, vormden samen een cocktail die euforie door je lichaam liet stromen. Dat de quickshifter bij langzaam rijden, vooral bij het opschakelen, zijn glans verloor en wat hakkelig te werk ging, wordt hem vergeven, aangezien zijn taak er in wezen in bestaat om bij het tot het uiterste gaan de bestuurder te ontlasten en de schakelmomenten kort te houden, terwijl bij cruisen en rustig rijden de automaat eigenlijk alleen de luiheid van de bestuurder moet camoufleren.

Een wezenlijk aandeel in de sportieve prestaties van de Tuono 457 had ook het chassis. De motor is compact gebouwd en niet zwaar (volgetankt 175 kg). De swingarm is gelagerd in het motorblok. De veerelementen zijn misschien niet de comfortabelste op deze planeet, maar ze reageren voldoende gevoelig, verwerken harde belastingen goed en leveren verrassend veel terugkoppeling en vooral ook stabiliteit. Dan mag ik graag de Grammer Klausi citeren: "Alleen een stabiele motor is een snelle motor." En aangezien de rem zowel qua doseerbaarheid als bijtkracht heel goed functioneerde, was het door de bochten scheuren gewoonweg een genot, zoals men dat noemt. We hadden twee Amerikaanse coureurs bij ons die het zo lieten vliegen, dat je als buitenstaander nauwelijks kon geloven dat de Tuono 457 een A2-motor is. Het klassengebonden vermogenstekort merkte je alleen als je bergop op de tussenstukken een beetje tekortkwam. Aan de bochtuitgang was alles nog koek en ei, maar dan voelde je al dat het motorvermogen eindig is. Logisch. Er moet een verschil zijn tussen een 457 en een 1100.

Al met al is de Tuono 457 een echte verrijking in het sportieve A2-segment en ik durf te beweren dat de Aprilia in deze klasse geen tegenstander hoeft te vrezen en bij vergelijkingstests het hoogste podium zal beklimmen. Het belooft spannend te worden.