Benda Napoleonbob 250 Testrit - de gedurfde freakshow op de markt?

Soms heb je het gevoel dat de motormarkt volledig verzadigd is. Veel modellen lijken op elkaar, hele series zijn gebaseerd op dezelfde motorplatforms en slechts weinig fabrikanten durven nog onbekend terrein te betreden. Succesvolle concepten worden gekopieerd, geoptimaliseerd en op zijn best lichtjes verder ontwikkeld - maar echt gedurfde ideeën zijn zeldzaam geworden. Precies hier rijst de vraag: waar zijn de fabrikanten die nog durven? Die buiten de gebaande paden denken en motoren bouwen die je niet binnen drie seconden in een hokje kunt plaatsen?

Precies zo'n zeldzame exoot staat vandaag centraal in deze test. In plaats van een klassieke prestatiecheck of nuchtere beoordeling, draaide het tijdens onze tour meer om het gevoel. Welke emoties roept een freakshow op twee wielen op? En is het in positieve of negatieve zin een freakshow? Het antwoord daarop moest onze reis van Wenen naar het mooie Wachau geven. Gordijnen open voor de Benda Napoleonbob 250.

De Benda Napoleonbob 250 heeft een vloeistofgekoelde V2-motor met een cilinderinhoud van 249 cc, die 26 pk bij 9.000 tpm en 25 Nm koppel bij 5.500 tpm levert. Het gemeten gewicht ligt net boven de 200 kilogram. Voor is er een Multilink trapeziumvork met 75 millimeter veerweg, terwijl achter twee dempers worden gebruikt met een zeer beperkte slag. De bandenmaat is royaal met 130/80-18 voor en 160/70-18 achter, wat het indrukwekkende uiterlijk van de motorfiets benadrukt.

Al bij de start in Wenen wordt het duidelijk: Deze 250 cc is anders. De Chinese motorrijfabrikant Benda richt zich op het cruiser-segment, maar combineert dit met buitengewone en soms volledig atypische motorconcepten. Naast een V4-cruiser met 500 cc en de LFC 700 met lijnviercilinder en 310 mm achterwiel voegt de Napoleonbob 250 zich nu bij deze reeks van unieke motorfietsen.

De kale cijfers lijken in eerste instantie niet spectaculair: 26 pk bij 9.000 tpm en 25 Nm koppel bij 5.500 tpm, verpakt in een motorfiets van meer dan 200 kilogram. In de praktijk betekent dit vooral één ding: toeren. Veel toeren. Om vooruit te komen, moet de kleine V2 actief bereden worden.

Dit heeft twee directe gevolgen. Ten eerste treden er vrij opvallende, hoogfrequente trillingen op. Ten tweede - en vooral - is het geluid van de Napoleonbob verrassend luid. Hoe Benda het voor elkaar heeft gekregen om aan de strenge Europese geluidsnormen te voldoen, blijft een raadsel. Zodra er belasting optreedt, begint de Napoleonbob te bulderen en schreeuwt het bijna om aandacht. Bij het wegrijden, bij het accelereren, eigenlijk steeds als je het gas aanraakt. Het geluid is niet onaangenaam, zelfs zelfverzekerd - maar op de lange duur bijna absurd luid.

In een stedelijke omgeving is dit karakter zeker leuk. In Wenen past het luide uiterlijk perfect bij de visuele kracht van de Napoleonbob. Bij regelmatige stoplichten of in de schubbengerichte rijstijl gedraagt hij zich zelfs relatief bescheiden. Je bent een absolute blikvanger en voelt meteen dat deze motorfiets allesbehalve gewoon is.

Maar zodra de stad zich langzaam opent en je het gas langer openhoudt, komt ook de keerzijde aan het licht. Op weg naar het Wienerwald wordt het constante gedreun steeds veeleisender. Niet slecht klinkend, maar wel constant aanwezig - een kwestie van smaak, in de meest letterlijke zin van het woord. Toch wordt al in het eerste uur duidelijk: Deze motorfiets heeft meer karakter dan veel machines met aanzienlijk grotere cilinderinhoud.

Zodra je Wenen achter je laat en westwaarts rijdt, onthult de Napoleonbob haar volgende bijzonderheid: de zitpositie. De voetsteunen staan ver naar voren, het stuur is extreem laag gemonteerd. Dit resulteert in een houding wat sterk doet denken aan TV-custom-bikes zoals die van Orange County Choppers.

Vooral bij langere rijders lijkt deze positie bijna komisch. De knieën steken hoog uit, de armen liggen laag, en de romp is naar voren gebogen. Van buitenaf gezien balanceert het tussen grappig en cool, maar ergonomisch gezien is het zeker wennen. Toch heeft deze eigenaardige houding ook zijn charme: Zelfs de rit uit Wenen voelt daardoor als een kleine show aan. Met de Napoleonbob rij je niet onopgemerkt - je zet jezelf automatisch in de schijnwerpers.

In het Wienerwald wachten prachtige bochten, ritmische krommingen en perfecte radii. Eigenlijk de ideale plek om een motorfiets soepel te bewegen. Maar bij de Napoleonbob merk je al snel: Schuine hoeken zijn niet haar forte. De vrijheid om de motor in een schuine hoek te brengen, is extreem beperkt. Ondanks korte angstnippels schuren de voetsteunen onmiddellijk.

De consequentie is duidelijk: de Napoleonbob vraagt om een ontspannen rijstijl. Cruisen in plaats van jagen naar bochten. Sportieve ambities worden hier vroeg en duidelijk afgeremd. Tegelijkertijd past dit opmerkelijk goed bij de persoonlijkheid van deze motorfiets. De Napoleonbob is geen sporter - ze is een poser. En dat mag ze ook zijn.

De omgeving helpt om dit karakter te omarmen. Zonnestralen breken door de boomkronen, weelderig verlichte bladerdaken begeleiden de route en langzaam openen zich de eerste uitzichten op het heuvelland. Te midden hiervan deze luide, vibrerende, eigenzinnige motorfiets. Het is apart - maar zeker een ervaring.

Hoe dichter je bij de Wachau komt, hoe opener het landschap wordt. Zachte heuvels, verspreide wijnranken en kleine dorpjes bepalen het beeld. In deze idylle lijkt de Napoleonbob een rollend contrast. Optisch is het een absolute knaller.

De bronzen cilinderkoppen doen de motor aanzienlijk groter lijken dan hij daadwerkelijk is. De lak van de tank en de kuipdelen oogt hoogwaardig. De bijzondere trapeziumvoorvork trekt de aandacht, net als de zwevende bobberzadel, de dikke banden en het verrassend stijlvolle TFT-display met tandwielanimatie. Voor duidelijk onder de 6.000 euro krijg je een motorfiets die eruitziet alsof een customizer hem voor een vijfcijferig bedrag heeft opgebouwd.

Tijdens het rijden kan dit premiumgevoel echter niet helemaal worden vastgehouden. De Multilink-voorvork is te zacht, maar functioneert nog acceptabel. Een precies voorwielgevoel is op een cruiser sowieso niet nodig. Kritischer is het oordeel over de achterkant: De twee dempers bieden volgens Benda slechts 38 millimeter veerweg op de demper, die via een link naar 2,5 keer zoveel veerweg zou moeten komen. In de praktijk is de demping gewoon ontoereikend. Elke klap wordt direct naar je rug doorgegeven, versterkt door de naar voren gebogen zithouding. Regelmatige stops zijn geen aanbeveling, maar een noodzaak - gelukkig kijk je graag naar de Napoleonbob als hij stilstaat.

Gelukkig wacht er aan het einde van onze tour een plek die weet hoe ze vermoeide motorrijders moeten verzorgen. Hoog boven de Donau ligt de bedevaartsplaats Maria Taferl - en daar ook het MoHo Motorradhotel Rose. We parkeren de zacht knisperende Napoleonbob voor het historische decor, halen diep adem en genieten van heerlijk eten, koele drankjes en het indrukwekkende panoramische uitzicht op onze dagtocht door de Wachau.

Met een biertje in de hand en uitzicht over de Donau vatten we de dag met de Benda Napoleonbob 250 samen. Comfortabel was deze tour niet. Maar het was anders. En het blijft in je hoofd hangen.

Strikt objectief bekeken brengt de Benda Napoleonbob 250 enkele aandachtspunten met zich mee. De zitpositie, het rijwielgedeelte en de schuine hoekvrijheid bieden weinig ruimte voor sportieve of comfortabele ritten. Tegelijkertijd toont Benda enorm veel moed. Moed voor een idee waar veel fabrikanten zich niet aan zouden wagen. Hieruit ontstaat een rijervaring die uniek is.

Voor langere tochten is enige pijntolerantie vereist. Maar meer aandacht, meer coolheid en meer emotioneel karakter per euro vind je momenteel nauwelijks. De feelgood-vibes van de Napoleonbob zijn niet fysiek van aard - ze zijn emotioneel. Je voelt elke seconde dat je uit de alomtegenwoordige eenheidsworst bent ontsnapt en iets echt bijzonders rijdt. Voor sommigen is dat al reden genoeg om te kopen.